Wat moet er nou weer…
Gejut
De commissie ‘vorming en toerusting’ zat ter vergadering bijeen. Maar de één was ziek, de ander werd ineens als oppas ingezet, de derde moest plotseling mantelzorgen, de vierde werd opgeroepen om in te vallen op het werk en zo was er van alles en nog wat met ieder van de groep. In plaats van negen mensen bleven er nog drie mensen over.
De groep was te klein om nog van een vergadering te kunnen spreken. Maar die drie waren er wel en nu ze toch aan de keukentafel zaten, schonken ze de koffiekopjes vol. Ze hadden elkaar een tijdje niet gezien en al snel passeerde wel en wee van de één naar de ander. Verhalen over: het werk, de school, de kerk, zorg voor ouders of (klein)kinderen, waar je mee bezig bent, vriendschappen, wat je hoog zit en over waar je blij of juist verdrietig van wordt.
De avond vloog voorbij. ‘Nou zeg, zo hebben we nog nooit gepraat’, zeiden ze tegen elkaar. En: ‘Ik heb nu pas het idee, dat ik je een beetje leer kennen.’ Of: ‘Geen vergadering, maar wel een heel zinvolle avond.’ En ook een leuke! Iemand zegt: ‘Ik ben vanavond meer gevormd en toegerust dan op alle andere vergaderavonden.’ Kortom, wat een geluk dat de geplande avond niet door kon gaan.
Avonden zonder agenda, maar wel met gezelligheid
We herkennen het wel, al die bijeenkomsten waarop dit of dat geregeld of voorbereid moet worden. Vaak is het een hele toer. Maar voor deze avond werd niets voorbereid. De ontmoeting en het mooie gesprek ontstonden spontaan. En deze drie mensen leerden elkaar op een persoonlijke manier kennen. Gek eigenlijk, en vooral ook jammer, dat dat nog niet eerder gebeurde.
Dat rondje ‘wel en wee’ aan het begin van vele vergaderingen is heel belangrijk. Niet alleen voor de sfeer, maar daarmee ook voor de inhoud van de hele agenda. Met de opgedane ervaring ging deze groep in hun toerustingsprogramma ‘keukentafel-gesprekken’ programmeren. Avonden zonder agenda, maar wel met gezelligheid. Ofwel: delen rondom ‘een bakje koffie’.
‘Gesprekken’ werden ‘maaltijden’, werden ‘spelletjes’. Of keukentafel werd tuintafel of picknick-tafel of… Er werd en wordt gaandeweg van alles bedacht.
Deze ‘keukentafel-ontmoetingen’, altijd bij iemand thuis in de privé-sfeer, zijn intussen het meest geliefde onderdeel van het hele toerustingsprogramma. Gewoon, omdat er helemaal niets moet dan alleen elkaar ontmoeten, écht ontmoeten. Daar hebben wij en heeft onze samenleving zoveel behoefte aan. Echte, pure, open, persoonlijke ontmoetingen – dát wens ik u toe in het nieuwe jaar. Want leven en geloof hoort bij elkaar. Soms wat meer van het één, soms wat meer van het ander.
Drs. Mathilde de Graaff is als predikant verbonden aan de Protestantse Gemeente ET-10 op Terschelling. Zij is lid van de redactie van Ouderlingenblad.
