Eén keer in de zoveel tijd is het weer zover. Dan komen de grote kroonluchters in de Grote Kerk van boven naar beneden en moet het koper gepoetst worden. Dat is voorwaar geen sinecure, want het zijn er wel zes met meerdere armen en ze hangen heel hoog in de oude kerk. Een klus om tegenop te zien. Maar ja, wat moet dat moet.
De commissie ‘vorming en toerusting’ zat ter vergadering bijeen. Maar de één was ziek, de ander werd ineens als oppas ingezet, de derde moest plotseling mantelzorgen, de vierde werd opgeroepen om in te vallen op het werk en zo was er van alles en nog wat met ieder van de groep. In plaats van negen mensen bleven er nog drie mensen over.
‘Jutten’ op het kerkelijk erf, dat doen we in deze column. Deze keer nodig ik u uit om hetzelfde te doen, maar dan letterlijk op ons eiland.
Intussen zijn de voorbereidingen voor de 5e editie van het Inspiratiefestival in volle gang. Het festival is bedoeld voor alle vrijwilligers in onze kerken. Misschien hebt u zich al ingeschreven of komt u met een hele groep gemeenteleden naar het eiland aan de overkant om u te laten inspireren?
Het is september als ik deze bijdrage schrijf, al komt dit jutgoed pas in het novembernummer van ons blad. Maar ik schrijf vanuit wat ik nu voel en de beleving of de ervaring is ook in het najaar nog goed om te delen.
We kennen er allemaal wel één of meer, van die bevlogen mensen die vol enthousiasme ‘ervoor gaan’. In de kerk, in onze gemeenten of omgeving zetten ze zich in voor de/een goede zaak. Deze keer wordt Willem in het licht gezet, een ‘bevlogen mens’ die het liefst stil en bescheiden z’n taak doet, maar o zo onmisbaar is…
Geloof en kerklid zijn, gaan meestal samen op, maar niet altijd. Wie niet meer gelooft, zegt z’n lidmaatschap op. Maar niét geloven en tóch lid zijn en blijven…? Of: geen lid (meer) zijn, maar wél zeggen te geloven…? Hoe loopt het in een gesprek als zulke gedachten en wensen aan de orde komen?
Op de muur van de kerk, vlakbij de ingang, hangt zo’n mooi transparant bordje: ‘Wij zijn een Groene Kerk’. Binnen staat er meestal een ingerichte tafel met spullen van de Groene Kerk.
Op een vrije avond viel ik middenin een documentaire. Het ging over de kerk op een dorp. De kerk als gebouw staat fier in het midden. Maar het gebouw staat leeg. De kerkelijke gemeente bestaat niet meer. De dorpsbewoners maken zich nu samen sterk voor het behoud van het gebouw als een culturele ontmoetingsplek voor de dorpsgemeenschap om verhalen te delen.
