Aan de poets

Eén keer in de zoveel tijd is het weer zover. Dan komen de grote kroonluchters in de Grote Kerk van boven naar beneden en moet het koper gepoetst worden. Dat is voorwaar geen sinecure, want het zijn er wel zes met meerdere armen en ze hangen heel hoog in de oude kerk. Een klus om tegenop te zien. Maar ja, wat moet dat moet.

Eén van de kerkrentmeesters opperde op zoek te gaan naar tenminste een literfles koperpoets. Iemand anders zei: ‘Zoek jij dat maar op, maar dan ga ik op zoek naar poetsers, want anders blijf jij maar met die grote fles zitten.’

Zogezegd zo gedaan. Zondagmorgen na de kerkdienst tijdens het koffiedrinken werd de één na de ander gevraagd ofwel geronseld. ‘Heb jij tijd?’ ‘Heb jij tijd?’, we gaan gezellig een dagje poetsen. Menigeen hoorde ik verzuchten: ‘Een hele dag? Nou, zoveel tijd heb ik die dag niet.’ Maar de aanhouder wint: ‘Hoeveel tijd heb je dan wel? Een uur, anderhalf uur, twee uur… je kunt vast wel ergens op die dag en alleen als je niet in de stad bent, heb je een excuus!’

Daar was geen praten tegen en zo was tijdens de koffie de poetsdag ook alweer geregeld. Eén mevrouw hoorde ik zeggen: ‘Vroeger deed ik altijd mee, maar nu heb ik er de energie niet meer voor.’ Waarop die aanhoudster alweer heel ad rem zei: ‘Nou, we hebben ook nog iemand nodig om koffie en thee te zetten, om cake te bakken, om af te wassen of om er gezellig en ter motivatie bij te komen zitten. Gewoon komen, joh, en ik haal je wel.’

Het gemeente-zijn heeft er ook weer nieuwe glans van gekregen!

Op de voorafgaande avond werden de vele kroonluchters eerst door de kerkrentmeesters van het plafond gehaald. Op de poetsdag werden ze vervolgens met velen in de koperpoets gezet en glimmend en wel opgepoetst. Een klus, die nou één keer geklaard moest worden. De één kon er wat langer bij zijn dan de ander, maar met velen was het gewoon supergezellig en dat op een gewone doordeweekse dag. En tijdens het poetsen werd er van alles en nog wat aan lief en leed gedeeld. De kroonluchters zijn gepoetst, maar het gemeente-zijn heeft er ook weer nieuwe glans van gekregen. Het is maar hoe je het bekijkt en vooral wát je ervan maakt. Zo is het met alles! Aan de slag, waar ook maar!