Wie of wat is God? Een hangout misschien?
Wie of wat is God? We gaan op zoek. Maar de Duitse mysticus Meister Eckhart (1260-1328) schreef: Je hoeft God niet hier noch daar te zoeken, hij is niet verder dan de deur van je hart. Daar staat hij maar te wachten en te wachten, tot hij iemand bereid vindt hem open te doen en binnen te laten. Dus doen we de deur open van het boek vol verhalen over God met zijn mensen: de Bijbel. We beginnen bij het begin. Het eerste woord van het eerste Bijbelboek Genesis luidt in het Hebreeuws berésjiet. Dat wil zeggen In het begin of nog mooier Om te beginnen. De eerste letter van dat woord is een ‘béth’, een b. Beth betekent huis. Die letter schrijf je in het Hebreeuws zo:
Naar drie kanten is deze letter gesloten en één kant is open naar wat komt, want in het Hebreeuws leest men van rechts naar links. Maar waarom begint de Bijbel met de letter béth of b? Met huis?, vroeg men zich af. Omdat, zo zegt men: God ons draagt, ons opvangt als wij vallen, een steun in onze rug is en ons behoedt als een veilig dak boven ons hoofd. Zij/Hij geeft ons een thuis. En door de open voorkant van ons huis kunnen de inspirerende en toekomstgerichte woorden van God bij ons binnenkomen. Om zo te leven in vrede, liefde en gerechtigheid met velen, de minsten voorop.
Even verder in het scheppingsverhaal lezen we hoe wij mensen geschapen worden naar Gods beeld en gelijkenis. Blijkbaar worden wij opgeroepen als God te doen en dus een huis, een thuis te zijn voor elkaar en voor allen, die we ontmoeten op onze levensweg.
Veel mensen om je heen noemen zich ietsisten. Omdat ze er geen jota van snappen als grote gelovigen het zelfverzekerd over God dit en God dat hebben? Ze kunnen gerust zijn, want het ietsisme is misschien zo gek nog niet. De Romeinen beschouwden de joden en christenen al als atheïsten, omdat ze geen godenbeelden hadden, maar slecht een paar letters, een woord, een verhaal over hun God. En die jota, die wat kleine Griekse letter i of j? In het Hebreeuws ziet hij er onbeduidend uit – zeg maar een komma en heet jod. Jod komt van jad. Oftewel hand. Je weet wel: je mag niet jatten, je mag niet pakken met je handen wat niet van jou is. Heel verrassend zie je in joodse gebedsteksten in plaats van de Godsnaam JHWH, hetgeen wel verstaan wordt als Ik zal er zijn – voor jullie!, dikwijls slechts twee komma’s staan, twee keer jod oftewel twee handen. Bijvoorbeeld in de zegen uit Numeri 6, 24 – 26, waarbij de handen tijdens het uitspreken worden uitgestrekt – zie de afbeelding. De vertaling luidt:
De Ene zegene je en behoede je.
De Ene doet zijn aangezicht over je lichten en zij je genadig.
De Ene verheffe zijn aangezicht over jou en geve je vrede!
Is God, de Ene, als iemand die je draagt, steunt, behoedt, streelt, liefheeft, je hand pakt? Geschapen naar zijn/haar beeld en gelijkenis worden wij mensen dus geroepen om zo handen voor elkaar te zijn.
Maar dan. Op je smartphone, iPhone, tablet, laptop ontdek je een app getiteld Hangouts. Het symbool is een groen rondje met twee keer een jod, twee handen dus. Een Godsgeschenk? Waar is die app voor? Ik lees: Google Hangouts is een platform voor instant messaging, IP-telefonie en videoconferencing. Het zal wel.
Maar wat is een hangout? Dat is – heel alledaags – een verblijf, stamcafé, schuilplaats, hangplek, je plekje. Zeg maar je thuis. Moeten wij niet geschapen naar Gods beeld en gelijkenis voor elkaar een hangout zijn? Om zo God bij ons binnen te laten?
