Menu

Premium

Aangekleed of uitgekleed

2 Korintiërs 5:3 in de 26e editie van Nestle-Aland

Verba volant; scripta manent. Het gesproken woord vervliegt, het geschreven woord blijft. Waarom kozen de uitgevers van Nestle-Aland, Novum Testamentum Graece bij de zesentwintigste editie plotseling voor ekdusamenoi (ontkleed) in plaats van het klassieke endusamenoi (bekleed) in 2 Korinthiërs 5:3, ondanks de overgrote meerderheid van tekstgetuigen voor de lezing endusamenoi? Een verandering met vergaande consequenties! Met deze zesentwintigste editie krijgen exegeten een tekst voorgeschoteld die de klassieke tekst omkeert. De nieuwe Willibrord, bijvoorbeeld, volgt deze ingreep: ‘Als wij tenminste, eenmaal ontkleed, niet naakt bevonden worden.’ De NBV sluit zich daarbij aan: ‘we zijn er echter zeker van dat we ook ontkleed niet naakt zullen zijn.’ Waar de vertalers die zekerheid vandaan halen is voor mij een raadsel. Recentelijk is het alleen de Naardense bijbel die respect toont voor de tekstoverlevering en zich eenvoudig houdt aan het sterk betuigde endusamenoi: ‘als we tenminste bekleed en niet naakt bevonden willen worden.’

Lees het hele artikel

Wellicht ook interessant

Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
None

Interview: “Ik wil een eerlijk gesprek over de doodswens”

Mensen die niet meer willen leven, krijgen niet zomaar euthanasie. Er zijn strenge eisen waaraan moet worden voldaan, voordat het eigen leven bewust gestopt kan worden. Maar als een euthanasieverzoek wordt afgewezen, is de wens om te sterven vaak niet verdwenen. Soms kiezen mensen dan voor ‘de autonome dood’, een zelfgeorganiseerd levenseinde. Hoe is dit voor nabestaanden? Krina Huisman deed er onderzoek naar en schreef het boek Nabestaan. Leven na de autonome dood. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.

Nieuwe boeken