Elke familie kent uitspraken die als estafettestokjes van generatie op generatie worden doorgegeven. Zo’n uitspraak kan dienen als leidraad en richting geven aan het leven. Maar het kan ook zijn dat je er last van hebt, en dat je het stokje niet doorgeeft, maar bewust aan de kant legt.
Zacheüs vertelt hoe hij hoofdtollenaar werd, waarom hij nieuwsgierig was naar Jezus, hoe hij werd gezien door Jezus en tot welke veranderingen de ontmoeting met Jezus heeft geleid.
Vergeven is een zoektocht naar wat je te doen staat, en naar welke ruimte er is vanbinnen.
Mooie woorden zijn prachtig, maar ze zijn niets waard als we ze niet waarmaken.
In het Nieuwe Testament lezen we hoe Jezus het dochtertje van Jaïrus roept om op te staan. Daarop keert haar levensadem terug. De naam van het meisje kennen we niet, maar haar verhaal wordt al tweeduizend jaar gelezen en verteld. Tanja Viveen schreef haar een brief.
Natuurlijk zijn ze er! Vrouwen die het verschil maken. Vrouwen in de bijbel en in de tijden daarna. Vrouwen die ons inspireren door hun kracht, hun geloof, hun sluwheid of hun moed. Vrouwen die naar voren stappen en gaan staan voor dat waar zij in geloven.
Een mens, oud, jong, of ergens tussenin, is geen los individu. We maken altijd deel uit van verschillende systemen. Het basissysteem is het gezin waarin we zijn geboren. Patronen in dit gezin werken door in ons leven op allerlei terreinen.
Het kind Jezus, in alle eenvoud geboren in Betlehem, groeit op. Als hij ongeveer dertig jaar oud is, verzamelt hij mensen om zich heen. Zijn openbare optreden begint. De boodschap die hij brengt, is onverwacht; steeds weer zoekt hij naar radicaal nieuwe wegen.
Kaarslicht doet iets met ons: het geeft houvast en hoop. In het leven van alledag, maar juist ook als het gaat om leven en dood, branden we kaarsen – omdat we geloven dat het licht sterker is dan de duisternis.
