Premium

Bach onder de predikanten

Voor niet weinig predikanten is voorgaan in een cantatedienst een tasten in het duister. Het is een dienst en er hoort dus een preekje bij. Maar het publiek komt zonder twijfel voor de cantate en je dient dus op een of andere manier zowel de cantate als je publiek recht te doen. Wie dit probleem herkent en er zelf mee worstelt, doet er goed aan het boek Jesu meine Freude BWV 227 van Johann Sebastian Bach, een praedicatio sonora, van Arie Eikelboom te lezen. De schrijver promoveerde op 29 november jongstleden in Groningen op dit boek tot doctor in de

Wellicht ook interessant

Foto van Chris Fictoor, die een donker jasje en donkere trui draagt en zijn handen als een dakje tegen elkaar houdt

Basis

“De plaats waarop je staat is heilige grond”

Het is honderd jaar geleden dat Rainer Maria Rilke overleed. Ter gedachtenis aan de Duitse dichter voert kerkmusicus, componist en karmeliet Chris Fictoor (1948) op 21 november 2026 in De Nieuwe Kerk in Groningen voor het eerst zijn oratorium ‘Vensters op Rilke’ uit. Maar wie is Chris Fictoor? Zijn generatiegenoten zullen hem wellicht kennen van de krantenkoppen uit de jaren negentig: ‘Conservatoriumdirecteur gaat het klooster in’. Maar hij was ook een van de componisten van het ambitieuze vertaalproject Psalmschrift, dat in 2024 werd afgerond. Krina Huisman ging met Chris in gesprek over de rol van muziek, leiderschap en spiritualiteit in zijn leven.

Handen van dichtbij die harp aan het spelen zijn

Basis

Waar woorden tekortschieten, begint de muziek

Al duizenden jaren speelt muziek een centrale rol in het geloofsleven van mensen. Als we naar de Bijbel kijken, geldt dit in het bijzonder voor de psalmen. Ze zijn niet geschreven als teksten om stil voor onszelf te lezen, maar als liederen om te zingen met elkaar.

Een zwart-wit foto van een concert, met een drumstel op de achtergrond en op de voorgrond het teken van metalmusic: pink en wijsvinger in de lucht.

Basis

Metal in de stad van God

De frikandellen in de jeugdruimte van de kerk werden net uit de frituurpan gevist, toen ik ergens aan het begin van deze eeuw een gebrand cd’tje toegeschoven kreeg van een Amerikaanse metalband: P.O.D. Omdat ik 14 was – en daarmee zoekende naar elke mogelijke identiteit – zette ik thuis de plaat aan, en was voorgoed verkocht. Niet alleen aan P.O.D. maar aan het hele metal-genre. Wat ik nog niet wist, is hoe gevoelig dat lag in de christelijke wereld…