Menu

Premium

Bijbelteksten als troost en steun

Nood leert bidden, wil het gezegde. Hoe blijvend die les is, staat nog te bezien, maar zeker is dat mensen in noodsituaties graag teruggrijpen op woorden en rituelen die ze kennen uit hun jeugd. Al zijn ze intussen andere wegen ingeslagen, die oude woorden bieden dan toch vaak de steun waar ze naar verlangen als andere zekerheden weggevallen zijn. Hoeveel te meer zal dat het geval zijn voor mensen die geen andere wegen zijn ingeslagen, en voor wie bijbelteksten, psalmen en gezangen tot hun gewone ervaringswereld behoren. Veel predikanten, priesters en gewone gelovigen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in gevangenis of concentratiekamp geïnterneerd waren, hebben daarover geschreven. Een bijbeltje, waarvan het bezit streng verboden was, was dan ook een schaars maar zeer gewild artikel. En wanneer dat ontbrak, kon men toen makkelijker dan nu terugvallen op het geheugen.

Lees het hele artikel

Wellicht ook interessant

Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
None

Interview: “Ik wil een eerlijk gesprek over de doodswens”

Mensen die niet meer willen leven, krijgen niet zomaar euthanasie. Er zijn strenge eisen waaraan moet worden voldaan, voordat het eigen leven bewust gestopt kan worden. Maar als een euthanasieverzoek wordt afgewezen, is de wens om te sterven vaak niet verdwenen. Soms kiezen mensen dan voor ‘de autonome dood’, een zelfgeorganiseerd levenseinde. Hoe is dit voor nabestaanden? Krina Huisman deed er onderzoek naar en schreef het boek Nabestaan. Leven na de autonome dood. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.

Nieuwe boeken