Oorlog en vrede houden de mensheid al eeuwenlang bezig. Nu wereldmachten opnieuw inzetten op bewapening, is die vraag actueler dan ooit. Hoe ga je als christen om met geweld? Tegen die achtergrond las theoloog Jan Venderbos Alleen door vrede van Eugen Drewermann – een boek dat angst aanwijst als motor van oorlog en de Bergrede presenteert als weg naar genezing.

Als wij zoeken naar rechtstreeks contact met God, is het van belang dat God niet opgesloten wordt in wat wij aan beelden, woorden, opvattingen, emoties en gedachten meedragen. Rechtstreeks contact voelt als een afgrond, woestijn, nergens, een niet-plek. Een weten dat niets weet, zoals de auteur van De wolk van niet-weten het noemt.

De vuurtoren op Terschelling heet Brandaris, sinds 1323 een lichtbaken voor zeelui. Vroeger konden zij hun weg wel vinden met behulp van sterren en kompas, maar de doorgang tussen Vlieland en Terschelling was uiterst gevaarlijk. De Bran-daris was een oriëntatiepunt. De oudste vuurtoren in Nederland werd vernoemd naar de Ierse heilige Brandaan (feestdag 16 mei). Hij zou in de zesde eeuw geboren zijn aan de Ierse westkust en daar een aantal kloosters hebben gesticht. Net als veel van zijn landgenoten werd hij aangetrokken door de eindeloze zee.

Uit het twaalfde-eeuwse traktaat Thuis komt naar voren: het enige zicht dat de mens verleend wordt, is het zicht op de eigen blindheid. Er gaat van alles door hem of haar heen, maar het ‘ik’ ziet niet. Deze blindheid opent de mens voor de onwaarneembare werkelijkheid van God. Het devies is: kijk en handel vanuit godsvertrouwen.

Hildegard van Bingen gebruikte de cirkel als beeld voor de harmonie en de ordening van de schepping. De cirkel (vergelijk de mandala) is een heelheid waarin alles en iedereen een plaats heeft en die door God wordt omvat. Caritas (de verpersoonlijking van de goddelijke liefde) wordt tot uitdrukking gebracht in de cirkelende beweging van vrouwe Wijsheid.

Het boek Merkstenen heeft mij al meer dan vijftig jaar begeleid op mijn levensweg. Het dagboek heeft weinig pretenties, het is niet meer dan een handgeschreven bundeltje, verborgen in een […]

Is hoop wel altijd een deugd? In het denken van Hannah Arendt verschijnt hoop niet als troost, maar als risico. In plaats van een remedie tegen het kwaad, kan hoop juist de blik afwenden van de werkelijkheid. Deze beschouwing onderzoekt Arendts kritische visie op hoop en laat zien hoe zij, via haar concept van nataliteit, een alternatieve ethiek van handelen ontwikkelt – geworteld in het hier en nu, niet in een uitgestelde toekomst.

Bij de doop laat de dopeling het oude leven achter zich, en neemt hij of zij de ‘nieuwe mens’ aan. De doop markeert het moment van de transitie. Tegelijk is het een levenslang proces om Jezus werkelijk na te volgen.

In het leven heb ik vooral geleerd dat je nooit moet wachten als je geroepen wordt. Ik werd een paar maanden geleden gebeld door een oudere man uit onze kerk. Hij was ziek en wist dat hij ging sterven. Hij had in overleg met de leden van onze uitvaartgroep alles op papier gezet over zijn laatste afscheid. Alles was geregeld. En toch wilde hij me zien en nog een keer spreken. Ik ben meteen naar hem toegegaan.