Ik koester mijn wonden niet, maar ontken ze ook niet. Ik wil er niet toe worden gereduceerd. Een mens is meer dan de klap die hem is toegebracht, meer dan […]

Verpleeghuisbewoners met dementie komen vaak niet meer uit zichzelf op verhaal. Ze zijn hun inwendige woordenboek kwijt, iedere vanzelfsprekendheid is weg. Maar waar hun gesproken taal hapert, ontmoeten wij hen in muziek. Muziek is ook een taal; muziek en zang blijven het bijna altijd doen.

Wanneer voelde jij je voor het laatst ‘in de gloria’? Vier mensen geven antwoord. En vertellen over een moment dat alles klopte, momenten van grote blijdschap, van verbondenheid.

Na een lange periode van vage klachten en even vage aannames was er ineens een arts die de juiste diagnose stelde: een chronisch-progressieve ziekte die over niet al te lange tijd onherroepelijk zou leiden tot de dood.

Wat is jouw favoriete dag? vroegen we. Twee mensen geven antwoord. Voor de een is het een jaarlijks terugkerende dag, voor de andere een wekelijkse avond.

Column Op maandag 1 juni om half twee ’s middags zat ik met mijn oudste zoon in de theetuin van café De Klomp in Vilsteren. De terrassen waren anderhalf uur […]

Kijk, ooit figuurzaagde ik in mijn vinger. Lang geleden, maar het litteken is nog duidelijk zichtbaar. Waar mijn pen op mijn middelvinger rust, zit een eeltbobbel. Het duidelijke kleurverschil op […]

Vier mensen over hun eigen rommel en rommeligheid. Over rondslingerende persoonlijke eigendommen in een gezamenlijke huiskamer, een schilderachtige studentenkamer, een voor even opgeruimd bureau en verbindingspaadjes in de chaos.

Vier mensen vertellen over de plek waar zij stilte vinden: in hun werkkamer, buiten, voor de teevee, in de stilteruimte van een ziekenhuis of zorginstelling.