Menu

Basis

Mijn ‘gloria’-moment

Wanneer voelde jij je voor het laatst ‘in de gloria’? Vier mensen geven antwoord. En vertellen over een moment dat alles klopte, momenten van grote blijdschap, van verbondenheid.

Lichtjes in het duister

Het is een paar dagen voor kerst. De facilitaire dienst van het revalidatiecentrum helpt het podium opbouwen. Een vrijwilliger heeft hooibalen gebracht. De kerststal is uit de kelder gehaald en het geluid staat klaar. Naast het podium worden 25 stoelen neergezet met de vleugel ervoor. Wanneer de zaal klaar is, komen bewoners, cliënten, familieleden, vrijwilligers en collega’s binnen.

Ik haast me naar de activiteitenruimte. Het engelenkoor van vrijwilligers en medewerkers is al aan het inzingen. De arts staat naast een vrijwilliger en de maatschappelijk werkster zingt samen met iemand van de afdeling financiën. Ze zijn allemaal in het wit, met een rood accent.

De acteurs hebben zich inmiddels omgekleed. Ik zie de herders, de engelen, de koningen en Jozef. Ook vuurvliegjes en zwervers spelen een rol in de musical Lichtjes in het duister. Sommigen kijken nog even hun tekst door. Voordat ik zenuwachtig kan worden, komt de activiteitenbegeleidster met haar baby binnen. We zijn compleet en kunnen beginnen!

Het koor zingt de ingestudeerde musicalliedjes, de acteurs spelen met verve hun verhaal en er gaat een zucht van vertedering door de zaal wanneer de engel de baby bij Maria in de armen legt. Iedereen kijkt en luistert geboeid en wat is er een hartelijk applaus wanneer het laatste lied is gezongen! Het kerstverhaal, verbinding en ontroering; ik ben in de gloria!

Tanja Viveen-Molenaar is geestelijk verzorger bij Vivium Zorggroep, verhalenverteller en redactielid van Open Deur.

Zo trots en blij

De laatste keer dat ik me echt in de gloria voelde was een dik jaar geleden: mijn vriend promoveerde toen tot doctor in de psychologie in Amsterdam.

Het was een prachtige dag vol zon en leuke mensen. De promotie speelde zich af in de mooie Agnietenkapel van de Universiteit van Amsterdam. Ik was zo trots op mijn vriend dat hij na acht jaar hard werken uiteindelijk een prachtig resultaat kon laten zien. De liefde die hem werd geschonken door onze gemeenschappelijke vrienden, de aandacht en de mooie reacties op zijn proefschrift van de hoogleraren: het vervulde me met blijdschap en dankbaarheid. Alsof er een kind geboren werd.

Een hoogtepunt in het leven van mijn vriend dat mij ook energie en warmte gaf. Bijzonder hoe je zo in de gloria, zo blij en dankbaar kunt worden van iets dat een ander, die je zeer lief is, heeft gepresteerd.

Remy Jacobs is geestelijk verzorger in het IJsselland ziekenhuis en redactielid van Open Deur.

Alsof ik volstroom

Een moment ‘alsof de hemel even opengaat’: dat beleef ik soms als ik met anderen samen zing of als ik anderen hoor zingen.

Als we met z’n drieën een oud IJslands gezang inzetten, met mooie harmonieën. Of een hartverscheurend Noors lied waarin onze stemmen langs elkaar schuren en dan weer samensmelten in één toon. Als we met 24 vrouwen ‘Mary’s song’ zingen, een lied van Maria die voelt dat de baby die ze dicht aan haar borst houdt het zwaar zal krijgen. Als Lucas, die niet kan praten, ‘Midden in de winternacht’ uitneuriet, nadat ik de eerste twee regels heb gezongen. Of het ‘Halleluja’-koor van Händel of ‘O, Champs Elysées’.

Alsof ik volstroom, zoiets is het.

Terwijl het ook zo is dat ik me al zingend ergens van kan bevrijden: dat ik door mijn angst en verdriet heen zing om het donker te verjagen, mezelf moed inzing, en lichter maak.

Me laten dragen door de stem van een ander heeft dezelfde uitwerking. Of het nou Nick Cave is, Jacques Brel, Maan of Cappella Amsterdam.

Esther van der Panne is eindredacteur van Open Deur.

‘Kom, we willen naar huis’

Sinds november vorig jaar heb ik een nieuwe plek om te wonen. Na onze scheiding was het aan mij om te verhuizen. Een scheiding is echt een complex gebeuren – allerlei life-events in een rollercoaster. En bij de emotionele en financiële afwikkeling kwam voor mij dan ook nog eens het vinden van een huis. Dat is mij gelukt – niet zonder inspanning, maar toch: ik prijs mij gezegend en gelukkig, zeker gezien de huidige huizencrisis!

Dat gevoel werd compleet toen mijn beide dochters zeiden: ‘Kom, we willen naar huis’. In een flits bedacht ik: ze bedoelen mijn stekkie! Toen bleek dat het appartement ook hun thuis was. En ik was in de gloria.

Bart Niek van de Zedde is geestelijk verzorger bij Cordaan en redactielid van Open Deur.


Wellicht ook interessant

Nieuwe boeken