Wat met Pasen in gang is gezet, kan met Pinksteren door iedereen gevierd worden.

In het februarinummer van het tijdschrift Open Deur met het thema ‘liegen’ verscheen onderstaand artikel van Bram Grandia.

Openheid is een bewuste keus; misschien wel de belangrijkste in een mensenleven. In de vertrouwde omgeving van de wereld om je heen lijkt openheid bijna vanzelf te gaan. Tenminste, als je bereid bent anderen te leren kennen, naar anderen te luisteren, en met anderen van gedachten te wisselen.

Beeld en tekst: Iris Boter, schrijver en illustrator (zie www.irisboter.nl)

Bij bibliodrama speel je een (bijbel)verhaal. Het helpt je om in dat verhaal te kruipen. Het wordt jouw verhaal. En dat roept heel wat op. We spelen met het verhaal […]

Die mij droeg, op adelaarsvleugels die mij geworpen hebt in de ruimte en als ik krijsend viel mij ondervangen met uw wieken en weer opgegooid totdat ik kon vliegen op […]

Si leeheg ioom nee dlerew ed tad fooleg ki. Deze woorden lijken onzin. Letters die zomaar op het papier zijn gegooid. Chaos dus. Maar als u het zinnetje omgekeerd leest, staat er: ik geloof dat de wereld een mooi geheel is. Achter die op het eerste gezicht chaotisch opgeschreven letters blijkt een logica te zitten. Geen chaos dus.

Hoe kom je in beweging als de crisis je overweldigt?
Hoe zet je de stap van weten naar doen?
Hoe bouw je mee aan de verandering waarop je hoopt?

Zacheüs ging niet naar de synagoge om Jezus te zien en horen, maar hij verstopte zich in een vijgenboom langs de route. Hier klinkt een echo van het verhaal van Adam en Eva die zich, toen ze zich hadden laten verleiden, verstopten voor God en zich bedekten met vijgenbladeren. Maar die schaamte die je voelt als je God of Jezus of jezelf naakt onder ogen komt, zonder bedekking of mooie praatjes, gewoon zoals je bent, is niet op te lossen met vijgenbladeren, maar alleen met gezien worden en genade vinden.