In de coronatijd hebben mensen de natuur herontdekt. Is dit ook een herontdekking van schepping en Schepper? Kan de natuur, ondanks (of dankzij) de dreigende ecologische crisis, een bron van inspiratie zijn?

’Seksuele voorlichting in Polen onder vuur,’ zo las ik 29 januari op NOS.nl.[1] Niet iets dat we nog niet wisten, denk je dan. Polen is niet het meest vooruitstrevende land als het gaat om de acceptatie van – ik noem maar even een dwarsstraat – homoseksualiteit en vrouwenrechten. Helaas niets nieuws onder de zon. Maar het tweede gedeelte van de kop trok echter mijn aandacht: ‘Lesmateriaal is geschreven door theologen.’

Zelf heb ik er nooit aan getwijfeld of ik als vrouw predikant kon worden, maar de diverse omgevingen waarin ik vertoefde hebben mij met die vraag geconfronteerd. Hoewel ik het er eigenlijk helemaal niet meer over wil hebben, zal ik me in deze laatste van vier blogs nog eens verstaan met dit vraagstuk, vanwege ervaringen die ik als vrouwelijke predikant heb (gehad) in een mannenwereld. Want dat de kerk nog altijd een mannenbolwerk is, hoe groot het aandeel van vrouwen in gemeenten ook mag zijn, is mijn stellige overtuiging.

Frank Bosman schreef eerder al een column over seksualiteit en theologie. Hij pleit ervoor theologen te betrekken in gesprekken over seksualiteit, samen met mensen uit andere disciplines. Ik zou het wat sterker willen beweren. Vanuit bijbel en theologie hebben we een boodschap over seksualiteit die de hele wereld mag horen. Ook onze eigen kerkelijke wereld overigens.

Sinterklaas is zo populair omdat hij in zijn tijd als kerkleider zoveel zegen verspreidde dat we daarvan vandaag nog steeds kunnen genieten. Hij had de glans van een oudtestamentische profeet, als bijvoorbeeld Elisa.

Op eerste Kerstdag 2020 kon je niet alleen een kerkdienst vanuit je huiskamer op een scherm volgen. Filmstudio Pixar lanceerde ook de animatiefilm Soul op de streamingdienst van Disney.
In het indrukwekkende Soul verkent het team van makers aan de hand van een verhaallijn over Joe Gardner, een Afro-Amerikaanse muziekleraar die leeft voor jazzmuziek, wat transcendente […]

Ook vlak voor de coronacrisis vond ik dat de vraag naar goed leven weer op tafel moet komen. In de samenleving, maar ook in mijn eigen bestaan. Anders dan veel anderen in onze samenleving werd Ik er niet ziek van, maar ik ervoer veel verbanden waarin ik functioneerde eerder als een last dan als een steun. Ik voelde mij behandeld als een radertje in de grote, anonieme machine die de samenleving klaarblijkelijk was geworden en ik behandelde mijzelf zo. Ik voelde mij geprest tot manieren van denken en doen die haaks stonden op alles waarin ik geloofde. Ik waardeerde ontwikkelingen anders aan dan dat naar mijn gevoel in mijn omgeving als vanzelfsprekend gold.

Ben ik een theoloog? Ja, ik studeerde theologie aan de VU, zelfs wel 10 jaar… Ik studeerde af bij professor Anton Wessels op de wisselwerking tussen evangelie en cultuur. Maakt mij dat een theoloog? Aan u om dat te beoordelen. Ik schrijf vanuit mijn omarming van de populaire cultuur en ben op zoek naar de sporen van God daarin – en wordt aangeduid als de ‘Elvis-dominee’.

In ‘God aan de bal’, onze reeks over sport en zingeving, staat een nieuwe baanbreker centraal: Nawal El-Moutawakel.

Als eerste islamitische, Afrikaanse én Arabische vrouw die in 1984 olympisch goud veroverde op de 400 meter horden, schreef ze geschiedenis. Vandaag, decennia later, spreekt ze nog altijd met vuur als feministe en rolmodel. “De Koran heeft sport voor vrouwen nooit verboden, hoor!” Haar verhaal toont hoe sportieve emancipatie deuren opent naar bredere maatschappelijke vooruitgang.