De Korintiërslezing van deze zondag is een kleine alinea uit een lange brief, een klein stukje van een groot betoog. Door erop in te zoomen, staan we stil bij zinnen die niet als een zelfstandig geheel zijn bedoeld. We onderbreken Paulus terwijl hij zijn punt nog lang niet heeft gemaakt. Zodra een betoog op schrift staat, zijn we vrij om er op deze manier mee om te gaan. Maar het is goed om te bedenken dat we dan wel onze eigen accenten creëren: een tussenzin uit een betoog wordt ingelijst als een zelfstandige waarheid.

Acht jaar geleden stond Elfriede (61) op een kruispunt in haar leven. Ze heeft toen de stap gezet om haar huidaandoening om te zetten in haar kracht. Ze startte haar […]

‘Juich, Sion – de koning van God is in aantocht,’ roept Zacharia. Zittend op een bescheiden rijdier draagt Hij gerechtigheid en zege, strijdwagens en paarden verjaagt Hij. Wereldwijd brengt Hij vrede. De psalm roept op tot lof aan God om zijn grote en goede daden – ook aan kleine en gebukte mensen (145:14-16). De apostel schrijft aan de Romeinen hoe mensen die zich toevertrouwen aan de Heer vrij zijn tot gerechtigheid, geen slaaf meer van de zonde. Leven, niet meer de dood is hun deel.

Bij Jesaja 51,12-23 en Matteüs 26,36-46 Emoties, we smullen ervan. Als er geen emoties vertoond worden, haken we snel af. Prachtig dus, dat de Jezus zoals Matteüs Hem tekent, bedroefd […]

Bij Jesaja 52,7-10 en Hebreeën 1,1-12 Op Eerste Kerstdag worden elk jaar dezelfde schriftlezingen aangeboden, waardoor de bijbelteksten voor de meeste voorgangers (en hun gemeenteleden?) een zeer vertrouwd karakter hebben […]

In het omgaan met mensen met dementie doen zich onherroepelijk dilemma’s voor. Je moet keuzes maken – welke afwegingen maak je daarbij? welke waarden spelen mee, en geven de doorslag?

Het Straatpastoraat in Amsterdam wil een ‘verhalenplein’ zijn, waar het delen van verhalen centraal staat. Speciaal voor mensen die het leven op straat kennen.

Een bijzondere overeenkomst: de ‘geboden, wetten en regels’ van Mozes draaien om het liefhebben (van de Heer) en het ‘nieuwe gebod’ van Jezus draait om het liefhebben (van elkaar). Liefde… eenmaal, andermaal. Maar een gebod om lief te hebben: is dat geen paradox, een schijnbare tegenstelling? Staat het niet teveel op gespannen voet met menselijke vrijheid en met kiezen uit overtuiging? Of zet juist deze wijze van formuleren pas echt aan het denken over de essentie van alle voorschriften die aan het volk en aan de leerlingen gegeven worden?

n veel pastorale gesprekken is de eigen dood een thema. Soms noodgedwongen: de pastorant is stervende of weet dat dat niet lang meer duurt. Mensen kunnen hier echter ook druk mee bezig zijn, terwijl ze geen idee hebben of hun levenseinde over twee, drie of tien jaar komt.