Een profeet is geen toekomstvoorspeller, maar, zoals het Griekse werkwoord prophèmi aangeeft, ‘iemand die spreekt namens’. In de Bijbel is een ware profeet iemand die spreekt namens de Eeuwige. Vandaag drie lezingen, waarin Jeremia, Jezus en Stefanus optreden als profeten. Jezus en Stefanus worden erom gedood, Jeremia verdwijnt naar Egypte. De eerste verzen van Psalm 31 zouden hun gezamenlijk gebed kunnen zijn. Kent onze tijd ook ware profeten en hoe wordt op hen gereageerd?

Intussen zijn de voorbereidingen voor de 5e editie van het Inspiratiefestival in volle gang. Het festival is bedoeld voor alle vrijwilligers in onze kerken. Misschien hebt u zich al ingeschreven of komt u met een hele groep gemeenteleden naar het eiland aan de overkant om u te laten inspireren?

‘Jutten’ op het kerkelijk erf, dat doen we in deze column. Deze keer nodig ik u uit om hetzelfde te doen, maar dan letterlijk op ons eiland.

Door het hele lied heen is het kind niet passief, maar actief. Het handelt zelf. Het laat zich vinden.

‘Wie heeft jou geïnspireerd op jouw geloofsweg?’ Op deze vraag antwoorden mensen, is mijn ervaring, heel vaak: mijn opa of oma, die gelovig leefden en voor mij hebben gebeden. Ook als ouders andere wegen gingen, wisten kleinkinderen: opa en oma zijn gelovig en bidden. Ze zijn met hun leven een voorbeeld, een levende herinnering aan wie God zou kunnen zijn.

Stel elkaar de vraag van Jezus: ‘Wie zeggen jullie dat Ik ben?’ en er komen heel verschillende antwoorden. De auteurs groeperen ze als drie verschillende stemmen en wegen die. Stel Jezus’ vraag daarna nóg maar eens…

‘Maar vernietigen zal Ik het niet.’ Deze woorden zijn het enige lichtpuntje in het tekstgedeelte van vandaag. Ze slaan op het land of op de aarde. De Statenvertaling geeft ze tussen haken weer: ‘(doch Ik zal geen voleinding maken)’ (4,27; vgl. 5,10.18). Jeremia verkondigt de net-niet-totale ondergang. Dat roept bij ons meteen de vraag op: is er redding mogelijk uit dit Armageddon? Geen vreemde vraag op Palmzondag, als we Hosanna roepen: ‘Red toch!’

In dit artikel vindt u drie portretjes van kerstgroepverzamelaars, elk met hun eigen verhaal.

De Korintiërslezing van deze zondag is een kleine alinea uit een lange brief, een klein stukje van een groot betoog. Door erop in te zoomen, staan we stil bij zinnen die niet als een zelfstandig geheel zijn bedoeld. We onderbreken Paulus terwijl hij zijn punt nog lang niet heeft gemaakt. Zodra een betoog op schrift staat, zijn we vrij om er op deze manier mee om te gaan. Maar het is goed om te bedenken dat we dan wel onze eigen accenten creëren: een tussenzin uit een betoog wordt ingelijst als een zelfstandige waarheid.