In de afgelopen jaren heeft Jan (78 jaar) meerdere broers en zussen verloren. Onlangs overleed zijn laatste zus. Ze was 75 jaar. Ik zag de rouwadvertentie in de krant. Kort daarna heb ik Jan en zijn vrouw Joke gebeld om hen te condoleren en sterkte te wensen. Ze vonden het fijn als ik ook een keer op bezoek wilde komen. Vandaag spreek ik hen in hun prachtige tuin. Terwijl Joke thee maakt, leidt Jan me rond op het tuinpad. Hij vertelt me hoe alle bloemen heten en waarom hij ze daar heeft neergezet. ‘Ik ben graag bezig in de tuin,’ zegt Jan. ‘Dan vergeet ik alle zorgen.’

Als je op bezoek gaat bij mensen die rouwen om een ingrijpend verlies kun je je onzeker en machteloos voelen. Met welke emoties of reacties kun je te maken krijgen? Hoe kun je er ‘gewoon voor ze zijn’ zonder dat het leeg of ongemakkelijk voelt? Wat doe je als iemand niet gemakkelijk praat? Op deze en meer vragen gaat dit artikel in.

De lange adem van de profeten Bij Jesaja 35,1-11, Psalm 146, Jakobus 5,7-10 en Matteüs 11,2-11 Tussen de lezingen voor deze dag lopen heel wat lijntjes. In het evangelie wordt […]

Israël leeft te midden van andere, machtigere volkeren. Hoe dan omgaan met elkaar, met leiderschap, het verlangen naar vrijheid, maar ook naar bestaanszekerheid? Tegen die achtergrond schrijven bijbelse auteurs de verhalen over de uittocht.

Bij Openbaring 5 Na de profetieën aan de zeven gemeenten in Asia vormen Openbaring 4 en 5 een stilte voor de storm, voordat de ‘echte’ apocalyptische toestanden, in de populaire […]

Het nieuws van de geboorte van Jezus Christus verspreidde zich snel door het hele land. Ook Koning Herodes had ervan gehoord en voelde zich bedreigd door de geboorte van de Koning der Koningen. Hij zond zijn soldaten om het kind te zoeken. Jozef, Maria en hun kindje moesten vluchten uit Bethlehem.

Wie niet in de gelegenheid was om op de avond van de eerste dag van de week, nu acht dagen geleden, in de vesper het evangelie van die avond te horen (Johannes 20:19-23), zal het op de achtste dag, vandaag, nog wel willen betrekken bij de lezing van het evangelie. We weten niet of het hetzelfde moment was als een week eerder, dat Jezus in het midden van zijn leerlingen, inclusief Tomas, verscheen. Wel waren de deuren opnieuw gesloten. Misschien niet meer uit vrees voor de joden, maar omdat het hart van een van hen, Tomas, nog geopend moest worden.

Bomen worden geassocieerd met leven. Er zijn vele oeroude verhalen over een ‘levensboom’ die hemel en aarde met elkaar verbindt, midden in het paradijs staat of aan het einde van de wereld. En de altijd groene levensboom van onze Germaanse voorouders kennen we nog als kerstboom.

Wat geloof ik nu werkelijk? En, nog wezenlijker wellicht, waartoe dient mijn leven eigenlijk? Vragen die een mens in z’n stille momenten kunnen bezighouden of zelfs onrustig maken. Waar dient het allemaal toe?