Gesprekken op hartsniveau wil de nieuwgekozen Jonge Theoloog des Vaderlands met mensen voeren over hun godsbeeld. Om te ontdekken hoe dat gegroeid is, én om na te gaan of ze iets kan aandragen dat heilzaam is.
Nog maar enkele decennia geleden leidde het begrip ‘contextualisatie’ tot discussie in zendingskringen. Hoe waarderen kerk en zending lokale cultuur, zonder het evangelie ontrouw te worden? De scherpte van die debatten lijken we te zijn vergeten en de aandacht is verschoven naar andere thema’s.
De kerk doordeweeks openstellen. Wat is de meerwaarde? Waar doe je het voor? Voor wie doe je het? Gertjan de Pender schrijft over het onderzoek naar het verschijnsel Open Kerk en de praktijk ermee.
Een rubriek met prangende vragen en accurate antwoorden, dat is Lieve Toos. Heeft u ook een pijnlijke of een prangende vraag waar u graag een accuraat en adequaat antwoord op krijgt? Stuur het naar de redactie van Woord & Dienst ([email protected]).
Het westerse denken is gewend te denken in termen van subject en object. Hierbij staat een handelende, bepalende persoon tegenover iets of iemand die dit handelen ondergaat. In het diaconaat is deze denkwijze veel bekritiseerd, omdat het leidt tot een scheve machtsverhouding tussen gever en ontvanger. Trees Versteegen kijkt naar deze relatie aan de hand van de begrippen normaliteit en schaamte. Ze pleit voor een veelvormig subject en erkenning van het mysterie in de relatie tussen gever en ontvanger.
In actuele ritueel-liturgische praktijken zien we een uitvergroting van de lichamelijkheid. De doopvont, in protestantse kringen vanouds een soort bonbonschaaltje, wordt een zwembad. Op worship-events is lichamelijkheid – dans, ritme […]
De vragen ‘…en zal wederkomen in heerlijkheid om te oordelen de levenden en de doden’ – In de meeste kerken spreekt de voorganger deze woorden van de geloofsbelijdenis elke zondag […]
Contemplatie en kunst gaan hand in hand. Van Dale geeft aan dat contemplatie ‘vrome overdenking’ en ‘religieuze bezinning’ is. Het werkwoord contempleren houdt in dat je ‘overdenkend beschouwt’. Dat is precies wat ik doe als ik een beeldmeditatie schrijf. Het begint met zoeken naar beelden die bij het thema van het nummer passen. Of de beelden vinden mij. Bij deze zoektocht ontdekte ik dat vooral kunstwerken met mensen, het gelaat en het kruis mij aantrekken.
Terwijl kerken aantoonbaar krimpen, wordt er nog steeds van alles georganiseerd. Heeft het nog zin om daar energie in te steken? Hanneke Allewijn reflecteert op de aankondiging van een symposium. Hoe vol is het glas?
