In een klimaat van seculariteit kunnen ook kerk en theologie de neiging heb-ben het publieke debat in seculiere termen te voeren. Haar eigen argumenten zouden immers alleen maar bruikbaar zijn voor de eigen achterban en daar-buiten geen zeggingskracht hebben. Het typisch religieuze zou daarmee een ingekeerde theologie gaan vormen, slechts gericht op hen die hiervan toch al overtuigd zijn. Maar moet de theologie geen zoutend zout zijn? En vanuit haar overtuigingen een boodschap voor de wereld hebben? Niet alleen als motiverende kracht, maar inhoudelijk met transformerende pretentie.

Op de een of andere manier koppelen we ‘minderheid’ al snel aan ‘inferieur zijn’. Dat zal met de taal te maken hebben, met het woord ‘minder’. De meerderheid meent regelmatig dat zij het bij het rechte eind heeft. Misschien komt dat voort uit onze democratie waar de stem van de meerderheid bepaalt.

Als één op de vijf twintigers ervaring heeft met klachten van burnout of depressie, hoe is het dan met die andere vier? Zouden zij in de chaos en de druk van hun leven niet gebaat zijn bij een beetje eenvoud, een beetje rust en een beetje aandacht? Zouden zij met al die ruis in hun hoofd niet snakken naar rust in hun hart?

Kloostergemeenschappen hebben allemaal hun eigen karakter: een eigen missie, een eigen gebedsleven en een eigen relatie tussen die missie en dat gebedsleven. Missie (of: actie) en contemplatie hebben door de eeuwen heen in een vruchtbare spanning met elkaar gestaan, in kort bestek beschreven in het eerste deel van dit artikel. Hoe die spanning uitwerkt in het leven van een hedendaagse kloosterling, daarvan spreekt vervolgens een interview met broeder Bram Hommel.

Hoe kunnen we God leren kennen, Gods wegen herkennen en deelgenoot zijn aan ‘Gods Missie’? Door de eeuwen heen is contemplatie, de overweging op het Woord van God, in studie, sacramenten, liturgie en gebed een van de antwoorden geweest.

Het eerste praktijkverhaal komt uit de gemeente Westerveld in Drenthe. De verwachte sluiting van meerdere kerken in die gemeente bracht een missionaire beweging op gang. Is nu die dreiging van sluiting voorbij…?

‘The great mistake’ noemde een van mijn docenten in New York de protestantse Reformatie. Hij bedoelde ermee dat daardoor allerlei theologische accenten in confessionele identiteiten gestold geraakt waren. Het verhinderde toegang tot de volheid van de traditie, de eenheid van de kerk, wederzijdse ondersteuning en inhoudelijke verrijking van christenen, en een geloofwaardig getuigenis van de kerk.

‘What’s in name?’ Toen ik op een zondag in maart van het jaar 1999 in het kerkgebouw van de Hervormde gemeente van Pesse als predikant werd bevestigd en samen met […]

Zeventig jaar geleden werd het zendingstijdschrift De Heerbaan opgericht, de voorloper van Wereld en Zending en TussenRuimte. In het komende septembernummer zullen we uitgebreid stilstaan bij dit jubileum, naast het feit dat het voor TussenRuimte zelf ook een jubileumjaar is: het eerste nummer verscheen in 2008.