Christus’ toewijding als verzoenende verdienste
Over zijn ‘Australisch strafdragen’
In de literatuur worden drie modellen van verzoening onderscheiden: verzoening door overwinning, door voldoening, door omvorming. Deze drie aspecten zijn complementair; ik wil ze niet tegen elkaar uitspelen. In dit artikel wil ik mij richten op dat tweede aspect: verzoening door voldoening – ook wel genoegdoening of satisfactie genoemd. Een centrale vraag daarbij is wat precies genoegdoening bewerkt. In de traditie zijn er twee antwoorden op deze vraag: strafdragen of verdienste. Verboom typeert het treffend: ‘De Heidelbergse Catechismus, geheel in overeenstemming met de reformatoren, legt veel meer nadruk op het plaatsvervangend straflijden van de Verlosser en niet op de verdienste van Christus als voldoening (Anselmus).’ Deze thematiek wil ik overdenken. Eerst zet ik deze twee visies uiteen, daarna maken we een ronde langs de Bijbel en tot slot volgt er een systematische evaluatie. Ik zal verdedigen dat genoegdoening geschiedt door Christus’ volkomen toewijding, maar dat dit een heel specifieke vorm van strafdragen is.
