Menu

Premium

De dood en de één na laatste dingen

Door de vraag naar ‘leven na de dood’ te laten liggen, zoals Spronk doet, blijft een spannend aspect onbesproken, namelijk de notie transcendentie in de zin van het overschrijden van de grens die het zichtbare hier en nu scheidt van de andere, niet-zintuigelijke wereld. De mens blijft hiermee buiten beeld als potentiële grensganger. Maar zijn er in het Eerste Testament dan geen plaatsen die zich juist bezig houden met die grens tussen leven, dood en leven en dan vooral met de mens als grensganger? Zijn er plaatsen aan te wijzen waar de grens wordt overschreden door een mens, en wordt

Wellicht ook interessant

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.

Nieuwe boeken