De vrijmarkt
Bij Johannes 2:13-22 (de tempelreiniging)
Laat ter introductie iets zien dat je zelf (zogenaamd) op een vrijmarkt hebt gekocht, waarvan de waarde niet in het geld zit, maar in de betekenis die het voor je heeft.
Op Koninginnedag loop ik het liefst door de stad. Ja, slimmerik, dat weet ik ook wel, dat je tegenwoordig Koningsdag moet zeggen. Maar voor mijzelf blijft het Koninginnedag, want dat was het en dat moet het altijd blijven. De vrijmarkt! Een meisje blaast een paar tonen op haar blokfluit. Je ziet dat ze thuis nog even flink heeft geoefend, want haar mama kijkt hoofdpijnerig. Een jongen achter een kleedje verkoopt zijn beer met één oor. Misschien heeft hij een nieuwe knuffel, of misschien wil hij voortaan zonder proberen te slapen. Wat voor geheimen zouden er in dat ene berenoor zijn gefluisterd?
Verderop kun je voor een twintig cent een schouderklopje krijgen, voor een halve euro een aai over je bol en voor een hele euro een heuse hug.
Twee jongens hebben een pissebeddenracebaan getimmerd. Voor vijftig cent mag je wedden op pissebed Jan, Jaap, Kees of Dirk.
Zo loop ik te genieten op de vrijmarkt. Tot ik de hoek omsla. Daar staan enorme marktkramen op plekken waar al dagen met tape ‘bezet’ op de stoep is geplakt. Het is van mensen die hun dagelijkse handelswaar nu op de vrijmarkt hebben uitgestald. In de ene kraam liggen duizenden zonnebrillen. In een andere honderden goedkope nephorloges en ladingen broekriemen. En daarnaast oranje hoeden, petten en boa’s, tenminste, als je nog wat ziet door de dikke blauwe wolken van het bakken van lappen vlees en worsten in de kraam ernaast.
Ik loop te foeteren. Dit is geen Koninginnedag meer! Is dit dan soms Koningsdag?
