Duns Scotus’ univoke taaltheorie in de Nederlandse barthiaanse context

Erik Meganck is een Vlaams filosoof en theoloog die enkele jaren geleden het publieke intellectuele domein bestormde met zijn boek ‘religieus atheïsme’ (2021) waarvoor hij de prijs van het beste spirituele boek ontving. In dat boek maakt hij een rondje langs de velden van grote moderne denkers en vroeg zich af waarom -ondanks al het (post)modernisme- men er niet in slaagde God uit het Westerse denken te bannen. Hij concludeerde dat geen van deze grote denkers ooit de stelling heeft geponeerd dat God simpelweg niet bestaat, maar dat ze vooral gekant waren tegen het richtingloze Westerse metafysische denken.

Vrouwe Wijsheid raakte in de post-reformatorische theologie in de vergetelheid. Toch was ze een prominente figuur in de wijsheidsliteratuur, waaronder het bijbelboek Spreuken. Daar wordt ze omschreven als een partner van God, een profetes, als geestkracht en als eersteling van de schepping. Met haar veelzijdige figuur reikt ze een inclusief godsbeeld aan en daarmee een godsbeeld waar volgens Kitty Bouwman momenteel veel behoefte aan is.

In de vorige bijdrage werd geprobeerd de diversiteit met hulp van lagen, kleuren, nummers en vragen in te kaderen. Hier wordt diversiteit beschreven door op het taalgebruik van gelovigen te letten. Hoe spreek je – spiritueel – over God, jezelf en de wereld?