Mijn jongste laat de kleuterschool achter zich. Elke schooldag lopen we hand in hand naar de – zo noemde men dat toen – ‘zwarte school’ in mijn wijkgemeente. Enkele ouders uit onze kerk hadden voor hun kinderen een school in de ‘witte’ aangrenzende wijk gekozen. Omdat ik godsdienstles gaf in groep acht, wist ik met hoeveel inzet de leerkrachten bezig waren met de jongens en meisjes uit onder meer Suriname, Turkije en Marokko. Soms werd mij bezorgd gevraagd of mijn dochter niet ‘achterbleef ’ bij andere kinderen. ‘Ze zit op een internationale school,’ zei ik dan. ‘Elk kind krijgt persoonlijke
Het volledige artikel lezen?
Dit artikel is voor Basis- en Premium-leden.
Log in en lees verder. Nog geen lid?
Krijg toegang tot ruim 6.700 artikelen over levensvragen, spiritualiteit, opinie en maatschappij en verdiep je in wat geloof en theologie betekenen voor het leven van vandaag.
Bekijk Basis & Premium >
InloggenLid worden