Geloofsvertrouwen

Al een aantal jaar kwam ik met regelmaat bij haar. Bij Els, 80 jaar en sinds een aantal jaar weduwe.

Een sterke vrouw met een duidelijke mening en een enorme wilskracht. En ook al was ze ziek, ze bleef vol levenslust. Via de telefoon hield ze met iedereen contact en met grote regelmaat had ze bezoek.

Toen er omtrent haar gezondheid opnieuw slechte berichten kwamen, was ze echt van plan weer beter te worden en vol te houden. Dit was haar immers, met Gods hulp, al een paar keer gelukt. Het was haar tijd nog niet. En ook al had ze steeds meer hulp nodig, uit haar huisje verhuizen naar een zorgcentrum was onbespreekbaar. Wat iedereen om haar heen er ook van vond. En ze regelde alles goed, de thuiszorg kwam, boodschappen werden bezorgd en er kwamen veel mensen langs. Zo was zij tevreden, ook al werd ze zieker en kwam ze tenslotte op bed te liggen. Zij was tevreden.

Maar de mensen om haar heen, kregen het steeds moeilijker. Is dit menswaardig leven? Alleen in een bed, met om de paar uur iemand die langs komt? Natuurlijk wel alarm, maar dan toch, zo alleen. Een zorgcentrum en later een hospice waren voor Els onbespreekbaar. Els bleef thuis, en vond het prima, die uren alleen. Er ontstond een heel mooi schema met vrijwilligers en familie die langs kwamen en hielpen waar nodig.

Maar steeds luider klonk de vraag: is dit wel verantwoord, iemand zo alleen te laten? Moeten we niet ingrijpen? Moet ze niet gedwongen ergens opgenomen worden? Dit kan zo toch niet?

In gesprek met de vrijwilligers bleek dat al onze vragen, al onze frustraties, ten diepste over onszélf gingen. Wíj zouden dit voor onszelf niet willen. Wíj voelden eenzaamheid. Wíj vinden dat iemand niet alleen mag zijn.

En Els kon het mooi zeggen: God is mij nabij. Maar vanuit de vrijwilligers kwam op die woorden iedere keer een ‘ja, maar…’. Is dat wel genoeg? God dichtbij, dat is mooi, maar je bent wel alleen. In gesprek met wie daar op bezoek waren, lukte het om ons eigen verdriet, onze eigen eenzaamheid en angsten onder woorden te brengen.

En zo ontstonden er mooie gesprekken. Wíj zouden het zo niet willen. Wíj vonden het vervelend om Els alleen te laten. Maar er ontstond ook respect voor haar keus en haar geloofsvertrouwen. Dat ze God zo nabij voelde en niet alleen was. Juist dat was wat tijdens haar uitvaart vol dankbaarheid gedeeld werd. Haar keus was niet onze keus. Haar geloofsvertrouwen raakte diep.