Hier zijn wij van: het kerkasiel in Kampen

Vanaf 21 november 2024 biedt Open Hof in Kampen kerkasiel aan de familie Babayants. Het gezin woont bijna twaalf jaar in Nederland. Het dreigt nu alsnog te worden uitgezet naar Oezbekistan. De kinderen Aram (21), Ariana (15), Amelia (11) en Aleksa (4) zijn echter volledig geworteld in Nederland. Al negen maanden wordt in Open Hof dag en nacht, 24 uur per dag, een kerkdienst gaande gehouden. Ruim 320 voorgangers, 240 vrijwilligers, 90 muzikanten en duizenden bezoekers bieden zo bescherming aan het gezin Babayants.

Telefoontje

Op maandagmiddag 28 oktober 2024 om 13.31 uur gaat mijn telefoon. Aan de lijn de vertrouwenspersoon van het gezin Babayants. Zij vraagt namens het gezin Babayants om kerkasiel in onze kerk Open Hof in Kampen.

Zes jaar geleden

De vertrouwenspersoon ken ik van het kerkasiel zes jaar geleden. Toen was zij de vertrouwenspersoon van het gezin, dat schuilde in de Bethelkapel in Den Haag. Ruim drie maanden duurde dat kerkasiel: van oktober 2018 tot februari 2019. Toen kwam er een politiek akkoord. Meer dan 600 gewortelde kinderen en hun ouders kregen een verblijfsvergunning. Zij mochten in Nederland een toekomst gaan opbouwen.

Voortaan zouden de procedures rondom de aanvraag van asiel sneller gaan verlopen. Dat was de belofte in 2019. Zo zouden kinderen zich niet meer in Nederland kunnen wortelen. Gewortelde kinderen zijn asielkinderen die vijf jaar of langer in Nederland verblijven. Kinderen die zo lang hebben geleefd in asielzoekerscentra lopen ernstige schade op als zij worden weggestuurd.

Mijn hart zegt direct ja, mijn hoofd heeft nog wel wat vragen

Hoofd en hart

En dan toch de vraag om kerkasiel. Zes jaar later. Inmiddels wachten al weer meer dan 400 gewortelde kinderen op een uitspraak over hun asielaanvraag. Dit geldt ook voor Aram, Ariana, Amelia en Aleksa Babayants. Na bijna 12 jaar in Nederland dreigen zij nu uitgezet te worden naar Oezbekistan. Een land dat zij niet of nauwelijks kennen.

Willen jullie ons kerkasiel verlenen? Als ik het telefoontje krijg, zegt mijn hart direct ja. Mijn hoofd heeft nog wel wat vragen. De vrijwilligers in onze kerk doen al zo veel. Kan het kerkasiel daar nog bij? Ons kerkgebouw wordt al zo intensief gebruikt voor activiteiten van binnen en buiten de kerk. Hoe en waar moeten we het kerkasiel gaan organiseren? De minister van Asiel en Migratie werkt aan het strengste asielbeleid ooit. Heeft het zin om aan het kerkasiel te beginnen?

Steeds meer mensen in vertrouwen

‘Ik ga hier overleggen’, zeg ik aan de telefoon tegen de vertrouwenspersoon van het gezin Babayants. Het is mij duidelijk dat er een zekere haast bij is om met het kerkasiel te starten. Nog diezelfde middag overleg ik met mijn directe collega bij Open Hof Lex Boot. Ons hart gaat dezelfde kant uit. In de dagen daarop nemen we steeds meer mensen in vertrouwen. De voorzitter en de scriba van de kerkenraad, de voorzitter van de diaconie, een vijftal collega predikanten van andere kerken in Kampen. Bij iedereen klopt het hart in dezelfde richting.

Er vloeien tranen als unaniem het besluit wordt genomen het gezin kerkasiel te verlenen

Twee dagen later komen we opnieuw samen met de wijkkerkenraad. Bij het overleg is ook de vertrouwenspersoon van het gezin Babayants aanwezig. Om extra informatie te geven en vragen te beantwoorden. Het overleg duurt nog geen uur. Er vloeien tranen als unaniem het besluit wordt genomen, dat we kerkasiel gaan verlenen aan het gezin Babayants.

Wijkkerkenraad Open Hof

Op maandagavond 11 november nemen we ook de wijkkerkenraad van Open Hof in vertrouwen. Deze bestaat uit ruim 20 vrouwen en mannen. Heel veel vragen van het hoofd komen aan de orde. Maar wonder boven wonder (een Godswonder?) gaan ook nu alle harten dezelfde kant uit. Veelzeggend is de reactie van de diakenen. Zij zouden deze avond iets vertellen over de zeven werken van barmhartigheid. ‘We kunnen al onze mooie plannen wel door de papierversnipperaar halen als we dit niet doen.’ We nemen nog geen besluit. Eerst maar eens mee naar huis nemen en voor jezelf overdenken.

Start kerkasiel

Op donderdagmiddag 21 november rond 13.00 uur arriveren Aram, Ariana, Amelia en Aleksa en hun ouders Aleksandr en Karina Babayants bij Open Hof. Voor hen is de grote jeugdruimte in de kerk helemaal in orde gemaakt om te bewonen. Precies om 14.00 uur maken we een begin met de doorgaande viering van het kerkasiel. Daarbij klinkt een iets aangepaste versie van lied 280 uit het Liedboek: ‘De liefde voert ons naar dit huis’.

Altijd bang om opgepakt te worden, daarom sliepen we altijd met één oog open

Nog diezelfde middag brengen we de gemeenteleden van Open Hof via een nieuwsbrief op de hoogte van de start van het kerkasiel. De burgemeester wordt door ons ingelicht en we leggen contact met de scriba van de landelijke Protestantse Kerk in Nederland. Ook gaat er een persbericht de deur uit.

Brede steun

Het kerkasiel wordt breed gesteund binnen onze wijkgemeente Open Hof. Al snel spreken de Protestantse Kerk in Nederland en de Raad van Kerken hun steun uit voor het kerkasiel. Ook het Humanistisch Verbond sluit zich aan. En uit alle windstreken van Nederland melden zich vele voorgangers, vrijwilligers, muzikanten en bezoekers. Zo wordt de brandende tafelkaars inmiddels al meer dan 280 dagen en nachten doorgegeven van voorganger op voorganger. Zo vieren en waken en bidden wij:

Slapen met beide ogen dicht

Het vieren en waken en bidden geeft veiligheid aan het gezin Babayants. De politie komt namelijk niet binnen zolang de viering gaande is. ‘Wij voelden ons in het asielzoekerscentrum nooit veilig’, zo vertelt Ariana aan ieder die het wil horen. ‘Altijd waren we bang opgepakt te worden en uitgezet. Daarom sliepen we altijd met één oog open. Hier in Open Hof voelen we ons veilig en slapen we weer met beide ogen dicht.’ Het gezin is zelf christelijk en schuift dan ook regelmatig aan bij de doorgaande viering.

Zo gewoon mogelijk

Binnen de muren van de kerk proberen ze zo gewoon mogelijk te leven. Vader Aleksandr is technisch handig. Kapotte spullen uit de kringloopwinkel worden vakkundig door hem gerepareerd. Moeder Karina zorgt voor haar gezin. Ze kookt, ze doet de was, ze maakt schoon, ze zorgt voor haar kinderen. Aram heeft een opleiding ICT en helpt bij de website van het kerkasiel. Ariana en Amelia doen hun huiswerk, luisteren naar muziek en houden van dansen. De kleine Aleksa speelt als alle andere kleine kinderen. Regelmatig komen ook vrienden en vriendinnen van de gezinsleden op bezoek.

Aandacht van de media

Het kerkasiel in Open Hof ontkomt niet aan de aandacht van de media. In landelijke en regionale kranten verschijnen regelmatig artikelen. Ook radio en tv tonen belangstelling. Zo is het jeugdjournaal al meerdere keren op bezoek geweest. Ook haalt het kerkasiel Hart van Nederland en het NOS Journaal. Op hun website is alles terug te lezen, te horen en te kijken.

Perspectief

De val van het kabinet Schoof zorgt voor een nieuw politiek speelveld. Wij hopen en bidden dat het nieuw te vormen kabinet meer oog en oor en hart heeft voor gewortelde kinderen. We blijven hoop houden op een duurzame regeling voor gewortelde kinderen in Nederland. Zij zijn immers al thuis.

Iedereen die gelooft dat zorg voor deze kinderen nodig is, mag en kan meehelpen!

Volhouden

Hoelang houdt het gezin Babayants dit nog vol? Een vraag die vaak wordt gesteld. Het gezin Babayants is een sterk gezin. Natuurlijk hebben ze het wel eens zwaar. Hoe kan het ook anders als je al negen maanden woont, slaapt en leeft in een kerk. Dat je niet naar buiten kunt, omdat je daar niet veilig bent. Maar altijd helpt de één de ander weer overeind. En dan zijn er ook nog die honderden mensen, die voortdurend over je waken en voor je bidden.

De viering gaande houden

Hoelang houden jullie het nog vol als kerk? Zolang er draagkracht is en zolang we ons gedragen voelen.

Al negen maanden is dit het geval. Misschien wil je ook helpen om de viering gaande te houden als voorganger, vrijwilliger, muzikant, bezoeker of ambassadeur? Alle informatie hierover vind je hier. Om de familie Babayants te helpen hoef je geen gelovige te zijn. Iedereen die gelooft dat zorg voor deze kinderen nodig is, mag en kan meehelpen!

Hier zijn wij van

Bij de mensen van het kerkasiel zijn we niet meer zo bezig met ‘hoe lang al’ en ‘hoe lang nog’. Veel meer zeggen we tegen elkaar: Hier zijn wij van. Hier zijn wij van als kerk. Hier zijn wij van als mens. Wij geven gehoor aan de oproep die Jezus doet in Matteüs 25:35 en 40: ‘Ik was een vreemdeling en jullie namen Mij op. Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben voor één van de geringsten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor Mij gedaan.’

Dromen, hopen en liefhebben

Tegen de harde werkelijkheid in blijven wij met Ariana dromen, hopen en liefhebben. In haar dagboek schrijft zij: ‘Toch probeer ik hoop te houden. Misschien, als genoeg mensen hun hart volgen, verandert er iets. Misschien, als we blijven dromen en liefhebben ondanks alles, komt er een dag waarop ik dit teruglees en denk: Kijk hoe ver we zijn gekomen. Tot die dag, maar ook voor altijd, hou ik van mijn zusjes, broer en ouders. Ik houd ze dicht bij me. En ik blijf dromen, voor ons allemaal.’