De sema, de dans van derwisjen (mystieke soefigeestelijken), leidt bij de dansers tot extase. ‘Als derwisj ervaar ik een diepe eenheid met het goddelijke, waarbij ik mijzelf kan onderdompelen met de liefde vóór God in de liefde ván God.’ De andere aanwezigen voelen deze verbinding ook. De natuurlijke kleur van de verse rozen, de geur van sandelhout, jasmijn en wierook komen me tegemoet. Langzaam lopen de in het wit geklede mannen met beige hoge vilten hoeden (de sikke, de ‘grafsteen van het ego’) de gebedsruimte binnen. Een rilling loopt over mijn rug als ik de eerste tonen van de fluit
Het volledige artikel lezen?
Dit artikel is voor Basis- en Premium-leden.
Log in en lees verder. Nog geen lid?
Krijg toegang tot ruim 6.700 artikelen over levensvragen, spiritualiteit, opinie en maatschappij en verdiep je in wat geloof en theologie betekenen voor het leven van vandaag.
Bekijk Basis & Premium >
InloggenLid worden