Gemeenteopbouw
Dit is het 4e artikel van de serie ‘Back to Basics´. Kerkelijke gemeenten reageren, als het goed is, op wat zich in de omgeving voordoet. En willen tegelijk voor die omgeving van betekenis zijn. Hoe gaat dat? Wat is daarvoor nodig? En wat levert het op?
Dit nummer is geschreven rond het thema ontevredenheid in de gemeente. Wat kan de gemeente op het platteland, waar we mee begonnen, nu concreet met de ontstane onrust? Hoe pak je zoiets aan? In dit slotartikel wordt nader op deze vraag ingegaan.
Mensen die zich met hart en ziel verbonden voelen met de kerk, kunnen aan diezelfde kerk ook intens verdriet oplopen. Wat betekent dit voor het pastoraat?
‘Hoe kan de kerkenraad leidinggeven aan een veelkleurige gemeente?’ Eerst verkennen we de perspectieven: zie je verscheidenheid als kans of eerder als bedreiging? Daarna verhelderen we de soorten verscheidenheid in de gemeente en we eindigen met enkele handreikingen.
Het verenigingsmodel van de kerk loopt op zijn einde. Het is tijd voor verandering. Twee types kerk lijken te werken: de kathedraal en de warme gemeenschap. Kerkmensen mogen sleetse kerkelijke praktijken loslaten en nieuwe inspirerende vormen omarmen.
Hoe ben je samen kerk als mensen onderling sterk verschillen? De allervroegste christelijke kerk spatte door deze verschillen bijna uiteen. De weg die men vond om samen kerk te zijn kan ons vandaag helpen om één kerk te zijn van mensen met heel verschillende achtergronden en gewoonten.
Het kan zomaar gebeuren. Tijdens een gesprek merkt iemand op dat hij moeite heeft met hoe het gaat in de gemeente. ‘Ik heb het idee dat de kerkenraad maar wat doet.’ Een ander haakt erbij aan: ‘Ja, ik vraag mij de laatste tijd af: is dit mijn gemeente nog wel?’
Wat kunnen wij als kerkleden voor elkaar betekenen bij een catastrofale gebeurtenis? Hoe kunnen wij ermee ‘Aan de Slag’?
In deze tijd van individualisering zijn we kerk, een gemeenschap van gelovigen. Hoe verhouden die ‘ik’ en die ‘wij’ zich tot elkaar?
