Menu

Basis

Iedere dag mijn bed opmaken

Twintig jaar deelden we lief en leed. We waren afgestemd op elkaars ritmes en in meer of mindere mate op elkaars gewoonten. Toen we gingen scheiden, vielen die dagelijkse gezinsgetijden weg. Dat ervoer ik als ontwrichtend.

Na de beslissing om uit elkaar te gaan moest ik noodgedwongen uit huis, waardoor ik helemaal op mijzelf kwam. Dat was een heftige periode met veel verlieservaringen: niet meer samen met wie eens mijn vrouw was, dat voelde als een groot verlies, ondanks de innerlijke zekerheid dat dit de ‘goede’ weg was.

Plots woonde ik antikraak: op één kamer met een douche, keukentje, bed, en dat alles op 25 vierkante meter. Dit ontnam mij veel van het vertrouwde. Maar het ergste was nog wel om het dagelijks leven van de kinderen te moeten missen: ze niet naar school zien gaan, of uit school zien komen, niet meer samen eten, elkaar geen goede nacht wensen – dat was een groot gemis. Met heftige emoties tot gevolg.

Man maakt zijn bed op
Beeld: Nieto100/iStock.com

Dagelijkse rituelen

Ik leed aan slapeloosheid, lag te denken en te denken, en maakte daardoor hele korte nachten. Toen voelde ik mij gedwongen mijn eigen getijden en levensritme heel bewust te structuren met kleine, alledaagse rituelen. Om mijzelf zo ook weer terug te vinden. Dat heb ik gedaan door kleine dagelijkse doelen te stellen: zo had ik met mijzelf afgesproken dat ik zou proberen te blijven werken. Dat gaf mijn lege leven richting, en betekenis aan mijn lege dagen.

Zo ook, dat ik iedere dag in elk geval mijn bed zou opmaken voordat ik naar mijn werk ging. En dat ik het aanrecht(je) leeg zou hebben, en de afwas gedaan, voordat ik naar bed ging. Daarbij: de tafel iedere avond dekken voor mijzelf, met ontbijtspullen voor de ochtend. Ook las ik iedere dag, gedurende de dag, de psalmen volgens het leesrooster van de abdij in Egmond. Tussendoor wandelde ik, als een klein ritueel, vertrouwde rondjes om de begraafplaats: via de Mariadagkapel, daarna een kniebuiging bij de witte Christus op de begraafplaats, en weer terug naar mijn tijdelijke stekkie. Zo maakte ik, en hield ik, in mijn verstoorde lege leven, toch een nieuw ritme. Zo leefde ik dag voor dag, houvast vindend in eigen nieuwe gewoonten.

Bart Niek van de Zedde is geestelijk verzorger bij Cordaan en redactielid van Open Deur.


Wellicht ook interessant

Nieuwe boeken