Sommige teksten of gedeelten in de Bijbel roepen vragen of afschuw bij ons op. We vallen erover, stoten ons eraan. Hoe kunnen we op een andere manier naar deze teksten kijken?

Mensen kunnen het zichzelf en anderen heel erg lastig maken. Schuld, schaamte en angst kunnen mensen klemzetten, bijvoorbeeld tijdens hun studie of in hun huwelijk. Het is dan moeilijk om eerlijk te zijn. Wat als je leven één grote leugen wordt?

Met wie voer je liever een pastoraal gesprek? Met een oude of jonge predikant, pastor, ouderling? Soms zegt leeftijd iets over ervaring en kunde. Gemiddeld genomen heeft een oudere meer meegemaakt. Toch kun je je vergissen: iemand die oud is, heeft een hogere leeftijd, maar dat zegt niet alles over het resultaat van het gesprek. Een jongere kan onbevangen vragen stellen, simpelweg omdat die bepaalde dingen nog niet kan weten. Die onbevangenheid kan ook heel prettig zijn.

Kerst is een geboortefeest, en sluit daarom naadloos aan bij onze maatschappij waarin het krijgen van kinderen het uitgangspunt lijkt te zijn. Maar vruchtbaarheid gaat verder dan een eigen gezin. Mensen kunnen op allerlei manieren invulling geven aan een figuurlijk vaderschap of moederschap.

Boerenwijsheid kenmerkt zich door de nuchtere, aardse manier van doen en denken. Ogen en oren staan open voor wat zich voordoet. Komt er regen, komt er zon? We kunnen het weer niet sturen, maar er wel op reageren. 

Zacheüs, hoofdtollenaar en klein van stuk, klom in een vijgenboom om Jezus te kunnen zien. In dit verhaal is de vraag: ‘Wie ziet wie?’ Er wordt heel wat gekeken over en weer. De omstanders kijken, Zacheüs kijkt, Jezus kijkt. Iedereen kijkt naar elkaar, en iedereen wil gezien worden. Zien ze de ander ook echt? Of zien ze vooral wat ze willen zien?

Stel: je bent gevlucht, omdat je in je land van herkomst niet kan zijn wie je werkelijk bent. Je vluchtte op zoek naar bescherming en vrijheid. Zo kwam je in Nederland in een asielprocedure. Maar ook hier ben je helaas niet altijd veilig.

Het Onze Vader is in de eerste plaats een gebed tot God. Maar in de tweede plaats worden wijzelf heel direct aangesproken, zeker waar het schuld en vergeving betreft. Het Onze Vader doet een beroep op ons als groep. Het gebed heet dan ook niet voor niets het Onze Vader.

In onze adem zit beweging, een ritme: we ademen in, we ademen uit. Adem doet leven. Fysiek, maar ook geestelijk, door de Geest van God.