Premium

Katten in de Aramese Bijbel

In zijn artikel in Interpretatie (januari 2009) verwondert Eeuwout van der Linden zich er, samen met Midas Dekkers, over dat de kat niet in de bijbel voorkomt. Er zijn genoeg aanwijzingen dat katten vanaf 1100 voor Christus wijdverspreid in het Middellandse Zeegebied voorkwamen. In Egypte werden ze eeuwenlang als heilige wezens gezien en bij duizendtallen gemummificeerd. Er was zelfs een centrum, waar de cultus voor de kat centraal stond, namelijk Bubastis, in Ezechiël 30:17 genoemd als Pibeset.1 Dit soort gegevens maakt het inderdaad vreemd dat de kat niet in de bijbel voorkomt. Was het beestje taboe, juist omdat het in

Wellicht ook interessant

None

Recensie: De kracht van de Tora

Adam en Eva, de ark van Noach, Mozes en de uittocht: al eeuwenlang vertellen mensen elkaar deze verhalen. In De kracht van de Tora vertelt rabbijn Jonathan Sacks over universele wijsheden uit de eerste vijf boeken van de Hebreeuwse Bijbel. Neely Kok recenseert het boek.

Basis

Het Lapide-fenomeen

Jonathan Sacks is een begrip. De boeken van deze enkele jaren geleden overleden Opperrabbijn van het Verenigd Koninkrijk zijn ook in Nederland razend populair. En dat boeit Lody van de Kamp. Waarom zou een christelijk gelovige voor het beantwoorden van levensvragen te rade gaan bij de rabbijn en niet bij de dominee of de pastoor?

Basis

Sjema

In het boek Deuteronomium is de hoogste joodse geloofsbelijdenis te vinden: “Hoor, Israël, de Heer onze God, de Heer is één!’, in het Hebreeuws uitgesproken als ‘Sjema Jisraël, Adonai Elohénoe, Adonai echád’ (Deuteronomium 6:4). Zonder dit vers, dat naar het eerste woord bekendstaat als het sjema, is het hele joodse monotheïsme ondenkbaar. Dit vers ‘leeft’ als geen ander. De gelovige staat ermee op en gaat ermee naar bed. Met dit vers op de lippen blaast hij ook de laatste adem uit. Het is dan ook niet voor niets dat juist deze tekst als een soort vademecum te vinden is in de mezoeza en de tefilien.