De benaming Veertigdagentijd kennen we (tegenwoordig) allemaal, maar waar komt dat eigenlijk vandaan? Waarom veertig dagen? Hoe Bijbels is dat en wat betekent dat? En hoe algemeen is deze benaming, ook in de verhouding tot andere kerken en/of stromingen in het Christendom?

Een gebeurtenis of een bepaalde periode wordt bijzonder door er een ritueel aan te verbinden. Een vaste handeling waarbij (meestal) niet gezegd wordt, maar die in zichzelf veelzeggend is. Hoe is dat in de Veertigdagentijd?

In het pastoraat luisteren we naar elkaar, naar wat mensen bezighoudt, waarvan ze wakker liggen. Dat blijkt soms ook door de tijd van het (kerkelijk) jaar beïnvloed te worden. Wat ‘doet’ de Veertigdagentijd in onze pastorale gesprekken..?

Het lijkt een trend, ook in protestantse kring: op één of andere manier afzien van wat ‘gewoon’ is, juist in de veertig dagen voor Pasen. Hoe dan en waarom eigenlijk?

Hoe kun je in de Veertigdagentijd ruimte vinden voor bezinning en stilte? In Leusden trokken we onze wandelschoenen aan en gingen wandelen.

In veel gemeenten zijn er in de 40-dagentijd liturgische schikkingen, die aansluiten bij de Bijbellezingen. In de Protestantse Gemeente Leusden dragen Elise van Vugt en Henny Vons zorg voor de schikkingen. Ze vertellen erover.

Het is een uitdaging om de verhalen van Palmzondag tot Pasen met kinderen en jongeren, in stapjes en creatief, te lezen en verbeelden.

Op weg naar Pasen worden in veel gemeenten vespers gehouden. Een vesper, of avondgebed, is vooral een moment van stilte en inkeer, met een eenvoudige orde. En als het gezamenlijk kan, is dat ook nog een plek van verbinding.

Op zondag Judica biedt de tekst van het alternatieve spoor uit Jeremia op een bijzondere wijze verdieping onderweg naar Pasen. In het licht van deze tekst is het bij wijze van spreken niet alleen ‘gejeremieer’ dat deze zondag de toon aangeeft. Er is niet alleen sprake van kommer en kwel. Naast het oordeel dat onontkoombaar voltrokken wordt aan het volk, is er ook de belofte van een vernieuwd volk.