Korte Metten: Geraakt of getikt?

Onlangs werd in Gent een maatschappelijk werker doodgestoken tijdens een huisbezoek, door een getraumatiseerde man van Syrische afkomst. De sociale sector in Vlaanderen is diep geschokt, voelt zich in het hart geraakt. Toch wil zij het huisbezoek niet opgeven, hoe weerloos dat ook maakt. Hoe inefficiënt het misschien ook lijkt. Als stadspredikant in Antwerpen herken ik dat. Ben je dan geraakt of getikt?

De zomer loopt ten einde, een nieuw seizoen staat voor de deur. In de zomer heb ik extra huisbezoeken kunnen doen. En veel kunnen nadenken: over mijn werk, mijn drive, over het hoe en waarom. Ondertussen vliegen de nieuwsberichten me rond de oren: entertainment en ellende, festivals en gevechten, sport en strijd, polarisatie en hopeloosheid. Waar raakt dat mij? Waar maak ik mij druk om? En waarom? En waartoe? Hoever?

Iemand voor iemand zijn

Om niet gek te worden en mijn kop helder te krijgen, lees ik het nieuwe Handboek Presentie van Andries Baart: Iemand voor iemand (Boom, 2025). Iemand voor iemand zijn – dat klinkt misschien onnozel, maar het kan de wereld betekenen. Voor iemand. En voor jezelf. Maar hoe dan? Het is een ambacht die nauw luistert. En wat als het je dood wordt, of je burn-out, of je tobberige mens- en wereldbeeld? En hoe voorkom je dat het eenzaam wordt, in een feestende slash vernietigende wereld? Ben ik getikt? Of geraakt? En wat doe ik met geraakt zijn om niet getikt te worden.

Iemand voor iemand zijn – dat klinkt misschien onnozel, maar het kan de wereld betekenen

Ik zie beelden van duizend collega’s in Gent die elkaar opzoeken, samen stil zijn, witte ballonnen oplaten, weigeren de dader te haten. Ik lees op sociale media – naast veel haat – ook veel verlangen om die haat te doorbreken. Dat herken ik. Daarom geniet ik temeer van elk moment van echt contact in mijn stad. Ik blijf mijn mensen bezoeken, opzoeken, in de ogen kijken. Iemand voor iemand zijn. Want dat is de wereld waar ik voor wil staan.

Geraakt worden – ook als het eenzaam voelt

Die wereld van ‘iemanden’ wordt gemaakt per ontmoeting, per knuffel, ja, per huisbezoek. Per verbindende uiting in de pers. Per besluit om tóch te blijven huisbezoeken. Per solidaire aanwezigheid bij getraumatiseerde mensen, hoe onvoorspelbaar en grimmig ook.

Blijft de vraag: waarom zou je eigenlijk? Wat bezielt je?
Dat is de vraag voor ieder mens in deze tijden van onafgebroken real life wereldnieuws en vermaak: waar maak ik mij druk om? Mensen die in de dader van Gent enkel een crimineel zien die gedeporteerd moet worden – waar maken zij zich druk om? Jongeren die hun hart ophaalden aan al die festivals – hoe komt het nieuwe seizoen op hen af? En wie zich niet (meer) druk maken, wie het nieuws mijden, moe en bitter zich afschermen van wat anderen meemaken – kan ik daar ook in komen? Sterker nog: zou ik zelfs één van hen willen zijn? Natuurlijk. Er raakt ons teveel, het is soms allemaal gewoon té veel.

Mijn eigen antwoord op de vraag ‘waar maak ik mij druk om?’ laat zien wat voor mens ik wil zijn. Tegen alle overweldiging in, te midden van onveiligheid, en ook als het eenzaam voelt, wil ik blijven stilvallen en iemand voor iemand zijn. En mij druk maken om de levensopgaven waar die mens voor staat. Dat is wat ik wil: geraakt kunnen blijven worden.

In al mijn zomerse overpeinzingen ben ik dan – op z’n Vlaams gezegd – toch al daar geraakt.

Mijn antwoord op de vraag ‘waar maak ik mij druk om’ laat zien wat voor mens ik wil zijn

Verdunde ernst

En toch: het leven gaat verder en ik ook. Volgend huisbezoek, in een woonzorgcentrum. Of we samen een spelletje rummikub kunnen doen. Ondertussen komen er allerlei ontboezemingen en vragen die ik anders nooit had gehoord. Verdunde ernst, noemt Andries Baart dat. Oef. Het is waar. Je altijd druk maken houdt niemand vol. En vooral: wat voor mens je wil zijn, dat wordt je ook gegeven.

Dank u wel, mevrouw in het woonzorgcentrum. Dat spelletje was ook wel raak.

Over de auteur