Premium

Kruis

Het kruis kan als het christelijke symbool bij uitstek worden beschouwd. Eeuwenlang heeft dit beeld zijn stempel gedrukt op al die plaatsen waar het christendom zijn intrede deed. Voor iedereen zichtbaar wordt het op kerktorens geplaatst en in een grote verscheidenheid van maten en vormen bevindt het zich binnen het kerkgebouw. Kruisen worden rondgedragen in processies. Kruisridders op weg naar de verovering van het heilig graf in Jeruzalem droegen het symbool op hun maliënkolders. Zij waren ervan overtuigd dat het de wil van God was dat zij het bloed van joden en heidenen rijkelijk lieten vloeien. Nog eeuwen later werd

Wellicht ook interessant

Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld

None

Interview: “Ik wil een eerlijk gesprek over de doodswens”

Mensen die niet meer willen leven, krijgen niet zomaar euthanasie. Er zijn strenge eisen waaraan moet worden voldaan, voordat het eigen leven bewust gestopt kan worden. Maar als een euthanasieverzoek wordt afgewezen, is de wens om te sterven vaak niet verdwenen. Soms kiezen mensen dan voor ‘de autonome dood’, een zelfgeorganiseerd levenseinde. Hoe is dit voor nabestaanden? Krina Huisman deed er onderzoek naar en schreef het boek Nabestaan. Leven na de autonome dood. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.

Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.

None

Spreek, Heer, uw gemeente hoort

‘Spreek!’ kan een verlangend roepen zijn waarin de hoorder zich openstelt voor de woorden van de Eeuwige. Die woorden geven duidelijkheid in wat God van ons vraagt. Zijn spreken is basis van het bestaan. Hij doorbreekt onze stilte.