Liefdesliedjes
De dag waarop ik dit artikel schrijf, is wereldwijd bekend als Valentijnsdag. Vanmiddag tijdens mijn fietstocht door de stad bleek er geen ontkomen aan: meisjes op weg naar huis met rozen onder hun snelbinders, rozerode etalages, bloemenstalletjes met op de stoep boeketten waaruit grote plastic harten staken. Haast iedereen leek in de ban van Valentijnsdag – die dag in februari die, ondanks onduidelijkheid over zijn precieze oorsprong, in de loop der tijd geworden is tot een speciale dag voor geliefden. Het succes van Valentijnsdag komt (afgezien van de verkoopstrategieën van winkeliers) vooral voort uit het feit dat hij appelleert aan een universele menselijke eigenschap, namelijk: in staat zijn tot liefhebben. Ieder mens weet wat liefde is; met wie dat niet weet, moet wel iets mis zijn. Deze universele eigenschap is vermoedelijk ook de reden voor het bestaan van zo ontelbaar veel liefdesliedjes. Liefdesliederen roepen bij de meeste mensen herkenning op. Wie kent immers niet het gevoel van sterke genegenheid tot een ander? Wie weet niet hoe ellendig een ‘gebroken hart’ is?
