Luister en ontluistering

Hoe doen ze het toch, die theologen die een boek schrijven? Is het een roeping of noeste arbeid? Geeft de nacht een creatieve boost of totale paniek? En wat doe je eigenlijk als de inspiratie ver te zoeken is? Deze keer schuiven we aan de schrijftafel van Reinier Sonneveld en horen we de drijfveer achter zijn woordendrift.

Sommige mensen zie ik regelmatig in de kerk maar spreek ik bijna nooit. Daarom maak ik een afspraak om eens langs te komen. Met plezier vertellen ze over hun kinderen, werk en vrijwilligerswerk. Ze hebben beiden een duidelijke mening over wat er gebeurt in de stad en in de wereld. Daar hebben ze woorden genoeg voor. Op het moment dat het gaat om hun eigen geloof vallen ze stil. Niet omdat ze niet willen, maar omdat hun de woorden lijken te ontbreken.

Een van de mooiste kanten aan het vak van predikant is dat je nooit kan bepalen met wie je in contact zal komen. Dat klinkt misschien wat vreemd. Maar het is een voorrecht om met mensen te kunnen omgaan die je niet zelf hebt uitgekozen, omdat ze precies dezelfde interesses hebben of omdat ze het roerend met je eens zijn. Of omdat je een gemeenschappelijk verleden met elkaar deelt. Dat alles geeft een gevoel van vertrouwelijkheid, maar een nieuwe ontmoeting met een onbekende, iemand die in een heel andere wereld leeft, blijkt vaak veel boeiender te zijn.