Met de tieners: Zien en niet zien

Bij Hooglied 3,1-11

Het Hooglied is een bundeltje heel mooie, ontroerende en soms wat ondeugende liefdesliedjes. Ze zijn ontstaan rond 300 voor Christus en in de bijbelse tijd al bekend en geliefd. Ze werden gezongen op bruiloften ter vermaak en ter ere van het bruidspaar. Maar passen ze in de Bijbel? Daar is lang over gediscussieerd. Kunt u het zich voorstellen, een vergadering van ernstige mannen die hierover een beslissing moet nemen? Een hele joodse synode in AD 100 te Jamnia stemde met moeite toe. Het argument was dat het zou gaan om een allegorie van de liefde van God voor Israël. Verbondsliederen. Het huwelijk zit wel in de lucht, maar het zijn toch vooral liedjes van verlangen. En zo mooi!

Of ze geschikt zijn voor kinderen? Ik zou zeggen: waag het er op. Er zijn vast tieners die ze willen voorlezen in de dienst.

Zien en niet zien

Hij keek en ik zag het.
Hij keek echt
en nu kan ik hem niet meer vergeten.
Ik deed mijn ogen dicht,
’s avonds in bed
en ik zag hem nog.

Ik weet niet eens hoe hij heet,
ik wil hem zoeken,
maar ik weet niet waar hij woont
en ik heb mijn pyjama al aan.

Ik zou hem aan mijn moeder willen laten zien,
maar dat kan natuurlijk niet.
Ik zou de politie willen vragen of die hem kennen.
Nee, ik moet hem zelf vinden.

Mijn vriendinnetjes zijn aan het lachen,
ze hebben het over mij.
‘Waarom lachen jullie?’ vraag ik.
‘O niks,’ zeggen ze.
Een heeft vorig jaar de koning gezien
en koningin Maxima.
‘Ze zijn heel verliefd, dat kon je zien.
Ze reden in een gouden koets
en allemaal paarden en militairen, zo mooi.’

‘Die koets kreeg hij van zijn moeder,’ zeiden ze.
Ik dacht: ik wil alleen maar bij hem achterop
rijden op zijn scooter,
maar dan wel een zilveren scooter,

zodat iedereen mij kan zien.