Menu

Basis

Onze Vader, die in de hemel zijt

Twee mensen die aan het bidden zijn
Beeld: nd3000/iStock.com

Het bekendste gebed uit de christelijke traditie begint niet met ‘mijn Vader’, maar met ‘onze Vader’. Dit is opmerkelijk. Want ook als je het Onze Vader bidt als je alleen bent, plaats je je al biddend in een bredere gemeenschap van gelovigen.

Elke drie weken komt hij naar het parochiecentrum voor een gesprek. Naast de reguliere psychiatrische zorg die hij ontvangt, komt hij bij mij voor de spirituele kant van zijn bestaan.

Hij bezoekt regelmatig gebeds- en bezinningsbijeenkomsten in de buurt. Daar is hij altijd de stille getuige; hij spreekt er niet of weinig. Eén op één, dat gaat het beste. Als geestelijk verzorger stel ik vragen om tot de kern van zijn ervaringen te komen, maar het blijft een hele opgave voor hem om te verwoorden wat er in hem leeft.

Toen kreeg ik de ingeving om met hem het Onze Vader te bespreken.

Voor elk gesprek bereidt hij een van de zeven beden uit het Onze Vader voor. Hij leest de tekst, mediteert erover en schrijft zijn ervaringen en associaties op. Met een sierlijk en constant handschrift beschrijft hij wat hij denkt en voelt.

De eerste keer kwam hij met een prachtige bespiegeling van de eerste bede, ‘Onze Vader die in de hemel zijt’. Voor het eerst liet hij mij in zijn hart kijken. Hij gaf aan het prettig te vinden om aan de hand van deze dierbare woorden te vertellen over wie hij is geworden. Zo vertelde hij hoe hij het woord ‘onze’, het eerste woord van dit gebed, beleeft.

Bij het woord ‘onze’ was zijn eerste associatie ‘gemeenschappelijk’. Hij vertelde over de verbindingen die hij had, maar ook over het gebrek daaraan, vanwege geschonden vertrouwen. Door het bidden, het hardop uitspraken van het woord ‘onze’, voelde hij verbinding. Hij ervoer dat hij niet alleen is, en niet alleen staat in zijn leven en zijn gevoelens.

Hij ervoer verbinding met mij en al die andere mensen die op zondag in de kerk zijn; al die mensen die het gebed samen bidden en zich verbinden als met één stem.

Zijn stem klinkt mee in al die andere stemmen. Hij laat me weten dat dit hem zo goed doet, dat hij volkomen tot rust komt. In balans gaat hij de nieuwe week tegemoet. Door het gebed elke dag te bidden blijft hij de echo van het gezamenlijke moment horen.

Nico Knol is pastoor van de rooms-katholieke Augustinusparochie in Amsterdam-Noord.


Ik en wij
Open Deur 2024, nr. 5

Wellicht ook interessant

Nieuwe boeken