‘Ooit komt de dag dat ik weer naar buiten mag’

Het is druk in de hal van de kerk in Kampen. Die avond trad het Ricciotti Ensemble op in het kader van het kerkasiel Kampen, dat inmiddels al ruim 300 dagen gaande is. Het ensemble nam twee uur van de doorlopende viering voor zijn rekening en de kerkzaal zat vol. Het Ricciotti Ensemble speelt al meer dan vijftig jaar ‘overal en voor iedereen’ live muziek met een orkest van jonge musici tussen de achttien en dertig jaar. Ze brengen een bonte verzameling muziek naar mensen die daar normaal gesproken niet of nauwelijks mee in aanraking komen.

Asiel in de Open Hofkerk in Kampen

Het gezin Babayants, dat in 2014 is gevlucht uit Oezbekistan en met uitzetting wordt bedreigd, ontvangt asiel in deze Open Hofkerk, die haar naam zo waarmaakt. Het gezin telt vier kinderen van vier tot twintig jaar. Die avond genoten zij van de vrolijke muziek die de jonge musici op deze bijzondere plek ten gehore brachten.

Ik neem aan het eind van het optreden de brandende kaars aan, die telkens aan de volgende voorganger wordt doorgegeven, want ik vul de komende twee uur in. In de hal stromen de mensen naar buiten. Jongeren zoeken hun jas, hun instrument, er wordt gezwaaid naar familie. Ook leerlingen van de scholen waar de oudste kinderen van het gezin Babayants op zaten, waren erbij. Zij zijn immers hier opgegroeid. Aram, de oudste, zwaait naar zijn voormalige klasgenoten.

Als iedereen weg is, en in de late uren alleen nog vrijwilligers aanwezig zijn, verzucht Aram:

Ik zou zo graag ook naar buiten gaan. Ik wil verder met mijn leven! Maar we moeten volhouden. En dat iedereen ons zo steunt, helpt daarbij enorm

Hij legt zijn hand op zijn hart om mij te groeten. Daarna gaat hij naar bed in een van de kamers van de kerk. Zijn zusje Ariana zei ooit: ‘Hier kan ik tenminste allebei mijn ogen dichtdoen als ik slaap, want hier is het veilig.’

Weerbaarheid, hoop en overgave

Even afgezien van alle politieke vragen rondom asiel gaat het hier in dit kerkasiel om medemenselijkheid. Ik tref daar in de Open Hofkerk een ontwapenende weerbaarheid aan bij het gezin Babayants, de vrijwilligers, de voorgangers en iedereen die erbij betrokken is geraakt. Er is verzet, maar steeds creatief en binnen de gegeven mogelijkheden. Er is ook overgave aan wat voor nu niet anders is; niet lijdzaam, maar vol hoop, uithoudingsvermogen en vertrouwen, ook al lijkt er nog niet veel te wijzen op een goede afloop.

Aram schreef onlangs een gedicht over de situatie van het gezin. Hij eindigt met de woorden:

Ik tel de dagen rustig, elk uur dat langzaam gaat,
want echt, ik kan niet wachten op die ene dag.
Want ooit komt die dag — dat ik weer naar buiten mag.

(Het hele gedicht van Aram Brabayants is te vinden via de website van Kerkasiel Kampen)

Over de auteur