Paulus’ brief aan de Galaten ‘revisited’
Loont het de moeite om je in een nieuwe ontmoeting met Paulus te begeven en dan nog wel speciaal met zijn Brief aan de Galaten? Wij denken van wel. Allereerst tref je in deze brief geen afgeronde theologie aan, geen uitgewerkte leer, geen evenwichtig concept, maar een theologische cridecoeur. Hij schrijft niet om een traditie te behouden, maar om de kern van de zaak zelf te verstaan. Het gaat hem om levende waarheid voor levende mensen. Hij werpt zijn retorische en theologische vermogens in de strijd om zijn geliefde mensen te behoeden voor beklemming en slavernij. Niet wetten of regels zijn het, die het door de Geest gevulde leven kenmerken, maar vrijheid, ruimte en liefde. Paulus wil geen nieuwe religie, maar hij wil dat de nieuwe realiteit van God wordt geaccepteerd, dat de apocalyptische inbreuk van de nieuwe schepping in de oude wereld wordt erkend en concreet een plek krijgt in het leven. Maar tegelijk moet hij dat wel zo communiceren, dat hij begrijpelijk blijft en dat zijn brief acceptabel is. Dus put hij uit zijn exegetisch arsenaal en doet hij een beroep op de eigen ervaringen van zijn lezers. Het laatste lijkt zelfs belangrijker dan het eerste. De ervaring van de Geest, die zij van Godswege hebben ontvangen, lijkt vooraf te gaan aan de argumentatie die op grond van de oude Joodse Heilige Schriften wordt gevoerd. Bovendien benadrukt hij dat hij als een Godsgezant tot hen was gekomen en dat zijn woord daarom gezag heeft – een argument dat te denken geeft en niet automatisch herhaalbaar is. Kortom, allemaal redenen om geïntrigeerd te raken.
