Premium

Polemiek en getuigenis in context

Het lijdens- en verrijzenisverhaal in Matteüs 26-28Als we het verhaal over het lijden, de dood en de verrijzenis van Jezus bij Matteüs vergelijken met de versie van Marcus, vallen twee dingen op. Op de eerste plaats laat Matteüs de tendens zien om – meer dan Marcus – de schuld bij de slechte joodse leiders en het volk te leggen (polemiek). Vervolgens heeft hij – meer dan Marcus – aandacht voor Jezus’ verrijzenis als het resultaat van goddelijk ingrijpen (getuigenis). Deze veranderingen hangen samen met de situatie waarin Matteüs’ gemeente verkeert.Het evangelie van Matteüs werd ergens in de jaren 85 tot

Wellicht ook interessant

Een zwart-wit-grijs afbeelding van een menselijk DNA model

Basis

Zit zonde in je DNA?

Als mens dragen we de impuls tot het goede en tot het kwade. Wetenschappelijk onderzoek laat zien dat ons DNA en onze neurobiologie daar een bijdrage aan leveren. Wat zijn daarvan de gevolgen voor ons denken over zonde? Neurowetenschapper Jitse Amelink reflecteert op die vraag, mede aan de hand van een populairwetenschappelijk boek dat recent is uitgekomen, Erfzonde.

Je ziet drie mannen in beeld. Een van de mannen verzorgt een gewonde tweede man en een derde man loopt snel weg.

Basis

Als we niet oppassen, neemt het systeem ons te grazen

Onder tijdsdruk haastten theologiestudenten zich voorbij een hulpbehoevende man om op tijd een preek te kunnen houden over de barmhartige Samaritaan. De verwachtingen van het systeem – het niet teleurstellen van de professor – wonnen het van de zorg voor de kwetsbare. Dit experiment uit 1970 is nog altijd relevant, stelt Matthijs den Otter, want AI dreigt ons leven steeds verder te systematiseren. Hoe hiermee om te gaan? Matthijs vindt tips in de filosofie van Hauerwas.

Jan Luyken (1700), Origenes onderwijst zijn studenten.

Basis

Waarom ‘Eeuwig’ toch niet altijd een goed vertaalwoord is

Enkele publicaties vorig jaar, waaronder het boek “Het einde van de Hel” van Reinier Sonneveld, hebben de eeuwenoude discussie of God alle mensen uiteindelijk zal redden1 weer nieuw leven ingeblazen. Een belangrijk argument tegen de leer dat voor ongelovigen de hel de eindbestemming zou zijn, is dat de Hebreeuwse en Griekse woorden die meestal met “eeuwig” vertaald worden, niet de betekenis “eindeloos” hebben. Dat was aanleiding voor het blad Met Andere Woorden (MAW), een vakblad voor Bijbel en vertalen, om een themanummer uit te geven rondom dit woordje, “eeuwig” en “eeuwigheid”. En, hoewel vertalers zich het liefst op de tekst zelf focussen, ontkom je er niet aan keuzes te moeten maken die aan een dergelijke discussie raken.2 Zo moet een vertaler kiezen of hij meegaat in het zo bekende “eeuwig” en “eeuwigheid”, of in navolging van kritiek en diverse onderzoeken voor een andere weergave kiest. In het themanummer verdedigden enkele artikelen de keuze voor “eeuwig”. In de studievertaling waar ik aan mee mag werken, de Nieuwe Concordante Vertaling (NCV),3 is echter een andere keuze gemaakt. In dit artikel laat ik graag zien waarom “eeuwig” toch niet altijd een goed vertaalwoord is.