Preekillustraties: Advent

Advent vieren betekent dat je kunt wachten.
D. Bonhoeffer

Het staat te vrezen dat het bij ons alleen maar advent is op de kalender van het kerkelijk jaar.
Henk Veldkamp

Mensen die weet hebben van de komst van Jezus als het Licht der wereld, die weet hebben van de nood in de wereld die zo onnoemelijk groot is en die weet hebben van de verwachtingen die nog dagelijks de bodem worden ingeslagen – zij zijn met die driedubbele wetenschap ‘in verwachting’. Ze stralen iets uit en laten – aan wie er oog voor heeft – iets zien van hun diepe verwachting, van de hoop dat het goed zal komen, van de liefde die zij voelen voor wat nog niet is.
Het is een zwangerschap, met alle kenmerken van dien: soms houd je het ternauwernood vol en is rust op de bank de enige remedie, soms kun je bergen verzetten en is niets te veel om wat komende is een schitterend welkom voor te bereiden. En hoe meer je je erop voorbereidt, des te meer groeit de spanning: zal het wel goed gaan, is er een teken van leven voelbaar, wat staat ons nog te wachten? Maar ook geldt: hoe meer je ernaar uitziet, des te meer kun je je erop verheugen.
Joke van der Velden

Onze leraar had het ons al meerdere malen verteld. Het gebeurde in de tijd van de Tweede Wereldoorlog, toen hij als joodse jongeman op de vlucht was voor de nazi’s. Uiteindelijk was hij toch gevangen genomen en werd hij ter ondervraging door de Gestapo meegenomen. De kreten die hij in afwachting van zijn verhoor door de gewelven hoorde galmen, beloofden niet veel goeds. Toen was het moment daar. Terwijl hij door de gang geleid werd, kwam hem een oude man tegemoet die net was verhoord. Terwijl ze elkaar passeerden, legde de man een hand op zijn schouder en sprak enkel de woorden: ‘Bedenk, jongen, na de nacht breekt de morgen aan.’

Wij – de theologiestudenten die luisterden naar de lessen van onze rabbijn – vroegen ons af wat die woorden te betekenen hadden. ‘Kijk’, sprak onze leraar, ‘ik weet niet of deze man een jood was of een christen of nog wat anders. Ik weet ook niet of hij de woorden van de profeet Jesaja kende: ‘Wachter, hoever is de nacht? Wachter, hoever is de nacht?’ De wachter antwoordt: ‘De morgen is gekomen, de nacht is voorbij.’ Ik weet heel veel niet, ik heb de man nooit meer gezien. Maar ik voel nog elke dag de warmte van zijn hand op mijn schouder. Die man gaf mij het geloof terug. Wat hij toen zei, heeft mij de kracht gegeven om het vol te houden.’
Marcel Poorthuis