Wat eten we zondag?

Vlakbij zijn school fietste de 9-jarige Pieter me voorbij. Hij zag me, draaide zich spontaan al fietsend om en riep: ‘Dominee, wat eten we zondag?!’. Het duurde even, voordat ik het in de gaten had, al riep ik wel direct: ‘Iets lekkers!’.

Pieter is er altijd bij met z’n broertjes en zus als we (kl)Iederkerk hebben. Ter afsluiting van deze kindvriendelijke vieringen eten we meestal iets met elkaar. Dat is allereerst gewoon gezellig en het versterkt bovendien de gemeenschapszin.

Voor Pieter is het dus vanzelfsprekend dat er zondag weer iets te eten is… Dat is zijn eerste associatie met de kerk.

In al die jaren heeft nog nooit eerder iemand mij de vraag gesteld die Pieter stelde. Een leuke vraag is het zeker en als ik eraan denk, begin ik weer te lachen. Zo’n schreeuw over straat geeft aan, dat de kerk er voor Pieter gewoon bij hoort, dat hij er zelf bij hoort, dat het daar gezellig is en dat we elkaar kennen.

In gedachten zie ik de kinderen op zaterdagmiddag al druk bezig met de voorbereidingen van die vieringen. Ze maken speel-, kleur- en doe-hoeken. Ze nemen indien nodig in grote tassen hun eigen speelgoed, schetsboeken of ander creatief materiaal mee. Ze zetten alle stoelen in een kring met de Paaskaars en de Bijbel in het midden. En de muziekinstrumenten worden tevoorschijn gehaald. En inderdaad, in de keuken worden alle boodschappen al uitgestald voor de kookploeg.

Al dat ‘geredder’ hoort erbij en geeft ‘smaak’ aan de beleving van de zondag. Op zondagmorgen gaat het Boek met het verhaal van God en mensen open. We ‘proeven’ bij elkaar wat het Verhaal met jou en mij doet. De kinderen spelen met het verhaal, de ouderen zoeken elkaar in een ouder-nevendienst. De woorden die we horen zijn zuur, zoet, zout of bitter en soms knarst of schuurt het tussen onze tanden of kauwen we wat langer, en weer andere woorden worden als vertrouwd en smakelijk ervaren.

We ‘proeven’ bij elkaar wat het Verhaal met jou en mij doet

We delen met elkaar niet alleen geloof, maar ook het leven. Misschien begint het wel met het laatste, om van daaruit ook iets van geloof te proeven. De verhalen laten ons zien wie God is door de geschiedenis van Gods familie: mensen die in hun leven, vol met mooie, maar ook moeilijke dingen, langzaam leerden om op God te vertrouwen, die dingen over God ontdekten en hun verhalen bewaarden, zodat wij ervan kunnen leren.

Wat mooi als je proeft dat je geliefd bent, dat je erbij hoort, dat jij het leven een beetje mooier mag maken en dat je nooit alleen bent. Dat is brood voor het hart. Een kind mag in het midden staan. ‘Eet smakelijk!’