Dat mystagogie en het moederschap met elkaar samenhangen ligt voor ons mensen uit de eenentwintigste eeuw niet voor de hand. Bij geestelijke schrijvers uit de Oudheid vinden we die samenhang wel, en dat is ook het geval bij Augustinus. Maar laat ik beginnen met mijn eigen ervaring van geestelijk moederschap.

In het bezoekwerk klinken soms moeilijke geloofsvragen, zoals ‘Waar is God?’ en ‘Waarom laat hij het lijden toe?’ Hoe reageer je als ouderling of bezoekmedewerker op deze vragen? Welke antwoorden kun je wel en niet geven?

Weinig bijbelboeken zijn zo donkergekleurd als Jeremia, vol met oordeelsteksten en dreiging, in soms schokkende taal. Neem nu Jeremia 48, een volkenprofetie over Moab.

Het vers dat de aanleiding vormde om dit jubileumnummer aan Abraham te wijden (Johannes 8,57), komt relatief weinig voor in de geschriften van de kerkvaders. Belangrijker voor hen is het vers dat eraan voorafgaat: ‘Uw vader Abraham heeft zich erop verheugd mijn dag te zien en hij heeft die gezien en zich verblijd’ (NBG 1951).

Hart, ziel, nieren. Verstand en kracht. Het zit allemaal van binnen. En het heeft allemaal met liefde te maken. Althans, in de Bijbel. Wij zijn niet gewend te zeggen ‘ik houd van je met al mijn nieren’. En toch zou dat misschien wel kunnen in bijbelse taal. Hoe dan?

‘Opstaan!’ Een oproep die doet denken aan moeder, beneden aan de trap. Of aan een kamp, bij de scouts bijvoorbeeld. Ochtendgymnastiek eerst! Hup, in beweging komen, niet nadenken, meedoen met de groep. Iemand van de leiding houdt de vaart er in. Een ander heeft muziek opgezet, een stevig ritme helpt.

Mw. drs. G. Kramer-Hasselaar is bezoekmedewerkster in de kerk en psychologe. Zij is lid van de redactie van Ouderlingenblad Peter en Toos zijn allebei een aardig eindje in de tachtig. […]

Het aanbod van nieuwe liedbundels is de laatste jaren indrukwek-kend. Toch zou het jammer zijn als door die, op zichzelf prachtige liederen de aloude psalmen naar de achtergrond zouden verdwijnen.

Pastorale medewerkers vinden het soms moeilijk om met iemand hardop te bidden. Toch kan een gebed heel heilzaam zijn. Je brengt levenservaringen van mensen onder woorden voor het aangezicht van God. En door God aan te roepen, breng je ook iets van Gods liefde en genade onder woorden. Die verbinding tussen het leven en het geloof verdiept het pastorale gesprek.