Wie kent die cartoons van ‘liefde is…’ niet? ‘Liefde is… alles samen delen’, ‘Liefde is… haar blijven bewonderen’, ‘Liefde is… samen koken.’ Liefde is een van de sterkste emoties die mensen kennen. Niet voor niets speelt de liefde in veel films en boeken de hoofdrol. Maar hoe zit dit in de Bijbel? Wat wordt er bedoeld met liefde, en op welke manieren komen we deze emotie tegen?

In Nederland zijn ruim drie miljoen singles en is ruim een derde van de huishoudens een eenpersoonshuishouden. Dat is een enorme groep. Een groep die we ook in de kerk tegenkomen. De groep singels is divers: van de twintiger die zich nog niet wil binden tot de gescheiden ouder van net veertig of de zestiger die zijn partner vroegtijdig verliest door overlijden. Wat ze delen is dat ze geen partner hebben met wie ze een liefdesrelatie hebben.

Om je geloof te onderhouden, voeden en doen groeien, is het goed op meerdere plekken binnen én buiten de kerkelijke gemeente actief te zijn. Zulke ‘tweepoligheid’ wordt hier nader beschreven.

Onze godsbeelden ontstaan in de opvoeding. Incestervaringen hebben daar grote invloed op. Tegelijk kunnen cognitieve godsbeelden ook ter heling worden ingezet.

In deze tijd van individualisering zijn we kerk, een gemeenschap van gelovigen. Hoe verhouden die ‘ik’ en die ‘wij’ zich tot elkaar?

Mensen zijn mensen in relatie tot God, medemensen en schepping. Daarbij heeft elk mens een eigen waarde. In pastoraat en diaconaat gaat het erom mensen in deze waarde te bevestigen door echt naar hen te luisteren, in een respectvolle omgang, wederkerigheid, het hebben van tijd en door trouw te betonen.

Dankzij de sociale media hebben we sneller en meer contact dan voorheen. Tegelijk hebben we een ànder contact met àndere mores. Onze vroegere scriba vertelt wel eens hoe gezellig het was om de notulen even bij iedereen rond te brengen.

Door het hele lied heen is het kind niet passief, maar actief. Het handelt zelf. Het laat zich vinden.

Na het leiden van een viering ergens eind 2017 stond ik als gastvoorganger bij de uitgang van het gebouw om de kerkgangers zoals gebruikelijk te groeten. Veel snelle handdrukken en een enkel kort woord. Eén vrouw keek me even aan en zei, terwijl ze me de hand schudde: “Fijn dat u niet sprak over de ‘gemeenschap van de Heilige Geest’.” Zonder in te houden liep ze verder, ze wilde het kennelijk alleen even kwijt. Ik meende te weten wat ze bedoelde, al kan ik achteraf alleen mijn eigen interpretatie geven.