De gemeente voor wie Johannes zijn Evangelie schrijft, zit er als het ware stiekem bij in de zaal waar Jezus met zijn leerlingen maaltijd houdt (Johannes 13-17). Ze hoort en verstaat zijn woorden tot de leerlingen als ook tot háár gesproken. Vijftig jaar na Jezus wacht zij op Hem, op zijn komst. Wat ze in handen heeft: slechts verhalen óver Hem. Onvergelijkelijk prachtige verhalen, maar verhalen. Waar is Hij zelf? Hoe herkenbaar voor de gemeente anno 2020.

Wie de tekst van Exodus 24 rustig doorleest, krijgt de indruk dat hier meerdere reporters elkaar afwisselen, zoals je dat kent van voetbalverslaggeving op de radio: als de één achter adem is, neemt de ander het over. Maar je krijgt bovendien de indruk dat ze niet allemaal naar dezelfde wedstrijd kijken. Het kopje dat de meeste bijbeledities erboven zetten, luidt: ‘De verbondssluiting’, maar het verhaal is allesbehalve sluitend.

Rond herdenking en bevrijding besteedt Geert van Dartel (voorzitter van de Raad van Kerken in Nederland) aandacht aan het thema ‘vrede’ binnen de Wereldraad van Kerken. Vanaf 2013 roept de Wereldraad van Kerken op tot een ‘pelgrimage van gerechtigheid en vrede’. Een van de laatste Nederlandse uitwerkingen daarvan was het leggen van zonnebloemen bij de Oekraïense ambassade. In de algemene vergadering van 2022 is de tekst aangepast in ‘een pelgrimage van gerechtigheid, verzoening en eenheid’. Opmerkelijk is dat het woord vrede is weggevallen.

Dit jaar bestaat Israël 75 jaar. Dit staatkundige Israël althans, de medinat jisrael Israël is niet zomaar uit de hemel gevallen. Het heeft een voorgeschiedenis van duizenden jaren, van ups en downs. Tom Mikkers gaat in deze aflevering in gesprek met Piet van Midden, Israël-kenner, oprichter van reisbureau Drietour en is voorzitter van de Vereniging Hebreeuws en van het OJEC, het Overlegorgaan van Joden en Christenen.

Dit is een heel behulpzame, actuele boekbespreking van een boek van Kees van Ekris, ‘Preken voor tijdgenoten’. Het helpt de weg vinden in deze tijd van klimaatactivisme en invloed van grote, wereldwijde machten om als voorganger je toehoorders te helpen de machten te ontmaskeren, die je verblinden en betoveren. Hoe vind je in je preken een juist midden tussen rust meegeven in de Schepper, in het verlossingswerk van Jezus Christus én de opdracht je tegen de machten te keren en je verstand te gebruiken in het eren van je Schepper?

Ik twijfelde of ik zou schrijven ‘jongeren in de kerk’ als titel. Maar daar zit meteen de crux van mijn verhaal. Mensen die over jongeren spreken, zijn dat zelf meestal niet want we horen nauwelijks ‘wij jongeren vinden…’ of iets dergelijks. Dus het zijn ouderen die iets zeggen over jongeren.

Het laatste hoofdstuk van het Lucasevangelie heeft een wonderlijk tijdsverloop. Eerst wordt er verteld over de vrouwen die in alle vroegte naar het graf gaan, dat leeg bevinden en naar de andere leerlingen terugkeren. Dan volgt het verhaal over de Emmaüsgangers, dat met de tijdsbepaling ‘op diezelfde dag’ aan het verhaal over de vrouwen bij het lege graf wordt verbonden.

Wie een alternatief spoor volgt, is er meer of minder bewust op uit om zich door bijbelteksten te laten verrassen. Zo iemand kan vandaag zijn of haar lol op. De schriftlezing uit Exodus die voor vandaag staat aangegeven, lijkt een allegaartje van wat bij elkaar gesprokkelde restjes waarmee de samensteller van het boek niet zo goed raad wist. Hij of zij heeft ze daarom maar hier achter elkaar geplakt en laat het aan ons, de hoorders van de tekst, over om er iets zinnigs van te brouwen.

De Paastijd nadert haar voleinding, haar bevestiging. Zeven weken lang Scheppingsfeest. De heilige Geest, die bode van een nieuwe schepping die op de avond van de eerste dag, de Paasdag, al over de apostelen geblazen werd, verspreidt zich in wind en vuur over velen. Dat horen we volgende week. Begrenzingen worden doorbroken. Ook dan onbruikbare categorieën als tijd en eeuwigheid. Wat nodig is: gebed. Eenwording met de Vader. Opdat de leerlingen vervuld raken van vreugde (Johannes 17:13).