‘Brazilië is het grootste katholieke land ter wereld en iedereen zou de ‘padres’ moeten kennen, zeker in het binnenland waar ik werk’, schrijft Jan Rietveld, terwijl hij zich afvraagt hoe het komt dat zijn kerk buiten het bereik van mensen in de marge is komen te liggen. Laura Dijkhuizen schetst hoe er bij evangelische christenen na het ‘schaapjes stelen’ meer ruimte komt voor dialoog en hoopt op een vruchtbare kruisbestuiving.

‘The great mistake’ noemde een van mijn docenten in New York de protestantse Reformatie. Hij bedoelde ermee dat daardoor allerlei theologische accenten in confessionele identiteiten gestold geraakt waren. Het verhinderde toegang tot de volheid van de traditie, de eenheid van de kerk, wederzijdse ondersteuning en inhoudelijke verrijking van christenen, en een geloofwaardig getuigenis van de kerk.

De Reformatie predikte een boodschap van genade. Hoe is die boodschap te rijmen met de harde praktijk van slavenhandel en uitbuiting in de zeventiende eeuw door veelal christelijke kooplieden en plantagehouders?

Tot lang na de Reformatie heerste de opvatting dat de kerkhervormers, Luther incluis, volledig in gebreke waren gebleven op het gebied van de missionaire actie en zelfs ook ten aanzien van de missionaire opdracht van de kerk. Gustav Warneck, de vader van missiologie als een theologische discipline, schrijft in 1906 dat dit zo is omdat ‘fundamentele theologische inzichten hen hinderden om hun daden, maar zelfs ook hun denken, een missionaire richting te geven’. Totdat Lutheronderzoekers ‘des hervormers schrijven’ nog eens nader gingen bestuderen.

Film Roberto Andò Le Confessioni 2016 ‘Een stilte die de macht stoort’ ‘Er is weinig menselijks aan mijn vak’, bekent Daniel Rochè, directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF), in […]

Tijden van turbulentie en transitie vragen ook om stabiliteit van religieuze leiders. Als er naast het bestuderen van literatuur over leiderschap één moment is om vanuit een andere bron kennis en informatie op te doen over leiderschap dan is het wel de verkiezingst(r)ijd.

Leiderschap in de publieke ruimte van religieuze persoonlijkheden is natuurlijk van alle tijden. Soms is het opvallend, iconisch zelfs. Soms is het ook op heel onverwachte plekken te vinden. Dat laatste is het geval in vier ogenschijnlijk wat elitaire en vrome uitgaven van de Utrechtse pastoor Engelbertus Lagerwey (1880-1959), die van 1924-1945 pastoor van de Utrechtse Ste. Gertrudiskathedraal in de Oud-Katholieke Kerk van Nederland was.

Tijdens de negentiende Gay Pride Parade in Sao Paulo (oktober 2015) beeldde de transseksuele actrice Viviany Beleboni haar eigen kruisiging uit. Daarmee stelde ze het geweld en de stigmatisering waar LGBT1-mensen in Brazilië onder gebukt gaan op choquerende wijze aan de kaak.

Een groot deel van de wereldwijde kerk heeft te maken met geloofsvervolging. Het noemen van aantallen is altijd lastig, want hoe meet en weeg je vervolging?1 De meest voorzichtige schattingen van verschillende organisaties en onderzoekscentra gaan echter uit van minstens honderd miljoen vervolgde christenen. Dat betekent ook dat er enorm veel pastors zijn die leiding geven aan hun gemeenten in die context van vervolging.