Stad en land aflopen
Berg en dal en het ontstaan van steden
Wie in een westerse stedelijke omgeving is opgegroeid en vooral via de PC met ‘buiten’ communiceert, is geneigd bij bijbelteksten waarin ‘bergen en dalen’ een rol spelen, aan zoiets als ‘de natuur’ te denken. Je neemt immers al lezend je eigen achtergrond mee. Meestal is dat oppassen geblazen. ‘De natuur’ in de zin waarover het Wereldnatuurfonds spreekt, bestaat in de bijbel niet of nauwelijks. ‘De natuur’ is bijna per definitie de bedreigende in plaats van de bedreigde Umwelt. De akkergrond en de beemden worden bekeken op hun functie, doorgaans niet op hun schoonheid of iets dergelijks. Als je flink je best moet doen om te overleven, is schoonheid al gauw een luxe.
Wanneer we kijken naar de locaties waar op bijbelse grond steden ontstonden, is vrijwel uitsluitend de functie van belang. Het gaat in eerste instantie om drie factoren: is er een bron, is er natuurlijke bescherming en is er bebouwbare grond in de directe regio? Al spoedig komt daar nog een andere factor bij: is er in de buurt een doorgaande route?
