None

Stiltetijd: “Iets meer gericht alleen”

Irna van der Wekke over dagelijkse stiltetijd van Pasen tot Pinksteren

Wat doet regelmatige stilte met je? De protestantse kerk Lux Mundi in Lexmond organiseert tussen Pasen en Pinksteren iedere ochtend stiltetijd om dat te ervaren. Een kort moment om de dag bezinnend te beginnen en je samen met anderen te richten op een tekst, een lied en de stilte zelf. Irna van der Wekke doet mee met de stiltemomenten en deelt haar ervaringen op Theologie.nl. Hoe beleeft zij deze meditatieve oefeningen?

De eerste ochtend

Vanochtend de eerste stiltetijd. We zitten met z’n zevenen in een kring en onze predikant Harmke Heuver steekt de verse paaskaars aan. Na het vaste openingsgebed leest ze een gedeelte uit Galaten 3 – we volgen het leesrooster van Taizé – en leest dezelfde tekst nog een keer voor. Dan zijn we stil, geen idee hoelang.

Mijn gedachten gaan naar de gisteren overleden paus Franciscus. Hoe zal het verdergaan met de katholieke kerk? Welke nieuwe paus zullen ze kiezen? Juist vanwege deze gekke, onrustige tijd in de wereld hoop ik op weer een verbinder, iemand die gul is en naar buiten treedt.

Iets meer gericht

Mijn gedachten vliegen verder, het Bijbelgedeelte wil niet echt beklijven. Ik ben vooral bezig met hoe het is om hier te zijn. Ik hou van dit soort acties, projecten, experimenten. Thuis probeer ik het soms ook, om even echt stil te zijn aan het begin van m’n werkdag, me open te stellen voor God, voor het leven. Maar het lukt vaker niet dan wel. Blijkbaar heb ik iets van buiten nodig om aan de gang te gaan, om een routine te krijgen, een zinnig ritme, om stappen te zetten.

Dry january, leesbingo, veertigdagenvasten, werkopdrachten. Wanneer ik het allemaal uit mezelf moet halen, komt er vaak een oneindige traagheid over me heen. Door de dag zo te beginnen – rustig zitten, luisteren, stil zijn, naar binnen en naar buiten kijken – hoop ik meer richting te vinden.

Wanneer ik het allemaal uit mezelf moet halen, komt er vaak een oneindige traagheid over me heen

Ook toevallig dat ik net vorige week nieuwe zuignapjes heb besteld om m’n raamgedicht ‘Vergeet je niet te leven’ van Kees Hermis eindelijk weer op te hangen. Het eindigt met ‘het goede aardse zien / een beetje ruimte worden en misschien / iets meer gericht alleen’. Iets meer gericht, dat hoop ik, dat zoek ik.

Pinksternoveen

Deze eerste keer is er bij uitzondering koffie achteraf. Harmke vertelt over het idee voor dit dagelijkse ochtendgebed dat in de afgelopen weken bij haar opkwam: ‘Het zou mooi geweest zijn voor de veertigdagentijd, maar ik heb niet zoveel geduld dus wachten tot 2026 leek me niets. En bij nader inzien is het in deze periode ook mooi: om het gevoel van Pasen vast te houden en naar Pinksteren toe te leven. Het sluit ook aan bij het pinksternoveen uit de katholieke traditie. Daarbij worden in de negen dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren dagelijks gebedsdiensten gehouden.’

Het sluit ook aan bij het pinksternoveen uit de katholieke traditie

Maar het is niet alleen iets van de laatste weken; al langer dacht Harmke na over het ‘organiseren’ van een ochtendgebed in de traditie van de kloosters: kort, sober en volgens een vast stramien, zodat het ook niet te veel voorbereiding kost. Als aanbod voor gemeenteleden, maar niet minder voor zichzelf: ‘Ik mis de discipline voor een vorm van stilte of gebed om mijn eigen dag te beginnen. Elke poging daartoe verzandt al snel weer in de drukte van werk’, bekent ze.

Hoe herkenbaar. Vrolijk fiets ik naar huis, vast van plan om vaak mee te doen.

Stiltezoekers

De dagen hierna zijn er steeds een paar dezelfde maar ook elke keer weer nieuwe stiltezoekers. Boven verwachting, aldus Harmke: ‘Ik had er rekening mee gehouden dat er niemand zou komen en ben dus heel blij met de opkomst deze week. Ik hoop dat het in een behoefte voorziet die ik zelf ook heb: tijd maken voor rust, bezinning, stilte, waarin iets van God kan oplichten, waarin een gebed kan ontstaan, waarin je geraakt kan worden.’