Sommige mensen die hun hele leven wijden aan God, slaan de weg van de beschouwing in, de contemplatie. Dan begint een eenzame weg. Het veertiende-eeuwse boekje De Wolk van niet-weten wil deze geroepenen begeleiden in hun ontwikkeling.
Jonge professionals kunnen in hun laatste studiejaar monastieke inspiratie opdoen in de minor ‘Expeditie Benedictus’. Ook maken ze kennis met meditatietechnieken. Na afloop beschrijven ze hun spirituele reis en geven ze aan wat deze in gang heeft gezet. Ze doen dat in de vorm van een ‘persoonlijke levensregel’. Hun docenten over wat er gebeurt: ‘Ze zijn niet meer thuis maar ook nog niet aangekomen in het nieuwe gebied.’
Het was een zware tijd, het afgelopen jaar voor de gelovigen. Ik kwam in april 2020 in Groningen wonen, alles was net op slot, de eerste lockdown. Toen er in juni weer wat ruimte kwam en veel kerkgebouwen hun deuren openzetten, ook door de week en zelfs elke dag het stiltecentrum, heb ik daar dankbaar gebruik van gemaakt. En ik gaf me op om ‘s zondags de diensten bij te wonen. Dat mocht, met 30 mensen.
In de afgelopen jaren heeft Jan (78 jaar) meerdere broers en zussen verloren. Onlangs overleed zijn laatste zus. Ze was 75 jaar. Ik zag de rouwadvertentie in de krant. Kort daarna heb ik Jan en zijn vrouw Joke gebeld om hen te condoleren en sterkte te wensen. Ze vonden het fijn als ik ook een keer op bezoek wilde komen. Vandaag spreek ik hen in hun prachtige tuin. Terwijl Joke thee maakt, leidt Jan me rond op het tuinpad. Hij vertelt me hoe alle bloemen heten en waarom hij ze daar heeft neergezet. ‘Ik ben graag bezig in de tuin,’ zegt Jan. ‘Dan vergeet ik alle zorgen.’
De auteur van de passage schrijft over de tijd dat hij een puber was en niet wist aan te sluiten bij iemand met een beperking. Hij voelt zich ongemakkelijk in het contact met iemand die er anders uitziet en anders communiceert. Tegelijk neemt hij waar dat Hemmo, de jongen met meervoudige beperkingen, contact zoekt. Hij ziet een groepje jongens staan en wil er bij horen. Wat hij precies van hen verwacht in dat contact en hoe je dat alsiemand uit de buurt zou kunnen realiseren, blijven open vragen.
Het februari-nummer van Ouderlingenblad ging over ‘Kerk en crisis’ – over de corona-crisis, die ons allemaal overkomt. Hoe gaan we daarmee om, niet alleen persoonlijk, maar ook als kerk en gemeente? In deze ‘Aan de slag’ een handreiking om dat te doordenken.
Gevangenschap is vaak eenzaam. Familie en vrienden komen niet of nauwelijks op bezoek. Wat doet Gevangenenzorg Nederland en wat drijft hen daarbij? Mag geloof in herstel het laatste woord hebben?
Gezondheidscheck, teststraat. Positief. Negatief. Quarantaine. Bron- en contactonderzoek. Het is een nieuwe rituele dans, en we dansen hem allemaal. Jong, oud, ongeacht achtergrond of geloofsovertuiging. Het doet me denken aan […]
Column Ik had tot de coronacrisis nog nooit van het woord ‘huidhonger’ gehoord en het staat ook niet in mijn Van Dale van 2004. Misschien is het zelfs speciaal voor […]
