Of je nu colleges van hem volgt, of een lezing bijwoont, één ding komt sowieso terug: de uitbundige lach van ‘Stanley,’ zoals hij altijd liefkozend door zijn studenten wordt genoemd. Deze gulle lach is typerend voor de theoloog die zo bepalend is geworden voor mijn eigen theologische ontwikkeling. Hoewel ik in de afgelopen jaren kritischer ben geworden, is zijn humoristische manier van theologiseren nog steeds een belangrijke bron van inspiratie.

Als voormalig lid van het koninklijke huishouden zal Mozes een zekere vertrouwdheid opgebouwd hebben met leidinggevende functies. Toch weigert hij stug wel vijf keer de leiding van het volk en zijn bevrijding op zich te nemen. Rasji ziet daarin de uitwerking van de ervaring bij de brandende doornstruik. Mozes was geraakt door het gevoel van zijn menselijke kleinheid tegenover Gods geweldige grootheid, waardoor hij de grote opdracht van God niet durft te aanvaarden.

Als in een Hollywoodfilm zoomen we na het algemene verhaal over het Hebreeuwse volk in Egypte (Exodus 1) in op het kleine verhaal van één gezin. Dit is geen beproefde verteltechniek om het grote verhaal dichtbij te brengen, maar gaat om veel meer. Als Exodus 2:1-10 gelezen is, beseft de lezer dat het grote verhaal juist nu begint. Het verhaal van bevrijding begint door deze kleine jongen uit dit ene gezin uit de stam van Levi.

Stel elkaar de vraag van Jezus: ‘Wie zeggen jullie dat Ik ben?’ en er komen heel verschillende antwoorden. De auteurs groeperen ze als drie verschillende stemmen en wegen die. Stel Jezus’ vraag daarna nóg maar eens…

In de Apostolische Geloofsbelijdenis belijden we God de Vader, Jezus de Zoon en de heilige Geest. Het lijkt daar of alleen het begin en het einde van zijn leven van belang zijn. Maar Jezus heeft toch meer betekend dan dat alleen? Waarom gaat het daar dan niet over?

Verspreid door dit nummer vindt u de neerslag van vier gesprekjes over wat mensen persoonlijk beleven aan jezus.

Er is heel veel te vertellen bij de afbeeldingen die kunstenaars van Jezus hebben gemaakt. We zouden ze ‘als preken’ kunnen lezen, als dogmatische formuleringen of geloofsbelijdenissen. Verstaan we dan wat we lezen…?

De vergrijzing is geen nieuw verschijnsel in de kerk. In Lucas 1-2 hebben we twee kinderen, twee jonge ouders, twee verlate ouders met grijze haren en twee hoogbejaarden. Elk van de drie volwassen generaties produceert een lofzang die zó uit de Hebreeuwse Bijbel lijkt te stammen. Dat is ook wat ze allemaal samen representeren: de wereld van de Schriften, van geleefd geloof en volgehouden hoop die nu oog in oog met de vervulling staat – waarbij de vervulling niet meer dan een lichtpunt is, een zuigeling.

Je naam is waarmee je gevonden wordt. Het nog volstrekt onbekende van alles wat komen moest en moet, wordt samengebald en aangeduid in de naam waar ‘ze’ je mee gaan noemen, waarmee je, bijbels gesproken, geroepen wordt, want ‘naam’ is ‘roeping’. Daar wordt verwachting in geïnvesteerd. Eenmaal genoemd ben je niet meer anoniem. Je naam staat ergens voor, zelfs: voor iemand, staat voor jou. Heel je wezen, je ‘er staan’, ligt beslist niet opgeslagen in de grijze massa die ze ‘je hersenen’ noemen. Heel je wezen wordt uitgesproken, gekend en vermoed, ja, aangevoeld in je naam.